ΠΟΛΗ - ΠΟΝΤΟΣ - ΜΙΚΡΑΣΙΑ ΤΗΣ Α.Ε.Κ. ΠΑΤΡΙΔΑ ΚΑΙ ΙΣΤΟΡΙΑ

Παρασκευή, 23 Νοεμβρίου 2012

ΜΑΝΑ ΜΟΥ ΕΛΛΑΣ



ΜΙΚΡΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΞΕΧΝΑΜΕ........

Ήξεις Αφίξεις

Αριστείδης  Στεργιάδης  Ύπατος Αρμοστής Σμύρνης  

18 Μαΐου 1919

Ο Στεργιάδης έφτασε στη Σμύρνη το μεσημέρι της 18ης Μαΐου 1919, με το αντιτορπιλικό «Λέων». Όταν οι Έλληνες της Σμύρνης πληροφορήθηκαν την είδηση πανηγύριζαν διότι έβλεπαν στο πρόσωπο του Υπάτου Αρμοστή να εδραιώνεται η ελευθερία στον τόπο τους ύστερα από πολλών αιώνων σκλαβιάς. Την επόμενη μέρα οι πρόκριτοι της πόλης έσπευσαν στο γραφείο του να τον υποδεχτούν. Με λόγια πατριωτικά εξέφραζαν τα αισθήματα χαράς που ένιωθαν για την παρουσία του στην πόλη.
Μετά τις προσφωνήσεις τους απάντησε ο Στεργιάδης με ένα σύντομο λόγο γεμάτο βίαιες εκφράσεις και απειλές: «Έφερα μαζί μου δια να διοικήσω καλώς τον τόπον, έναν βούρδουλα, τον οποίον δεν θα διστάσω να χρησιμοποιήσω, σκληρώς και αδιακρίτως».
Και οι Έλληνες πρόκριτοι, που με τις θυσίες και τις προσφορές τους στήριζαν την οικονομία και την εκπαίδευση του τόπου ακούγοντας από την εκπρόσωπο του επίσημου κράτους, του ελληνικού, τις απειλές, μένουν άναυδοι. Δεν μπορούν να αρθρώσουν λέξη. Απλά στέκονται εκεί και σκέφτονται. Ένας δημοσιογράφος, ο Μιλτιάδης Σεϊζάνης, τόλμησε να απαντήσει: «Κύριε Ύπατε Αρμοστά. Καλά θα κάνετε να κρεμάσετε το βούρδουλα στον τοίχο. Εκατοντάδες χρόνια επεριμέναμε την σημερινή ημέραν. Μη θέλετε να δηλητηριάσετε την χώραν μας»


8 Σεπτεμβρίου 1922


.......Το απόγευμα της ίδιας ημέρας επιβιβάστηκε στο αγγλικό πλοίο “Iron Duke”  (σιδηρούς δουξ),  ο Ύπατος Αρμοστής της Σμύρνης, Αριστείδης Στεργιάδης, με προορισμό την Κωνσταντινούπολη, η οποία τότε ήταν υπό τη διοίκηση των Συμμάχων. Από εκεί μετέβηκε στη Γαλλία, όπου έζησε τα υπόλοιπα χρόνια της ζωής του, χωρίς ποτέ να πατήσει πόδι σε ελληνικό έδαφος. Για τον Στεργιάδη γράφει τα ακόλουθα ο διδάκτορας Ιστορίας Βλάσης Αγτζίδης:
Είναι χαρακτηριστικός -και απίστευτος- ο διάλογος Παπανδρέου-Στεργιάδη, που παραθέτει ο ιστορικός του μεσοπολέμου Γρηγόρης Δαφνής στο δίτομο έργο του «Η Ελλάς μεταξύ δύο πολέμων». Όταν ο Στεργιάδης ανακοίνωσε στο νεαρό τότε πολιτικό Γεώργιο Παπανδρέου την επερχόμενη καταστροφή, δέχθηκε την ερώτηση: «Γιατί δεν ειδοποιείτε τον κόσμο να φύγει;». Η απάντηση του Έλληνα Αρμοστή Σμύρνης ήταν η εξής: «Καλύτερα να μείνουν εδώ να τους σφάξει ο Κεμάλ, γιατί αν πάνε στην Αθήνα θα ανατρέψουν τα πάντα>>

Με άλλα λόγια "ήξεις αφήξεις ουκ εν πολέμω θνήξεις" για τον προστάτη του Ελληνισμού Στεργιαδη

Αντιθέτως   "ηξεις, αφήξεις ουκ, εν πολέμω θνήξεις" για εκατοντάδες χιλιάδες Ελλήνων.   

Σάββατο, 17 Νοεμβρίου 2012

Η ΧΑΡΑΓΜΕΝΗ ΠΡΟΦΗΤΕΙΑ




Σε προγούμενο άρθρο με τίτλο '' Ο θρύλος του Μαρμαρωμένου Βασιλιά'' http://enwsitikospalmos.blogspot.com/2012/11/blog-post.html 
είχα κάνει αναφορά για την προφητεία που βρέθηκε χαραγμένη με κωδικό στον τάφο του Μ. Κωνσταντίνου και την αποκρυπτογράφηση της από τον μετέπειτα Πατριάρχη Γεννάδιο. Σήμερα παρουσιάζουμε πιο αναλυτικά την παραπάνω προφητεία:

Η επιγραφή αναφέρει: Τ. πτ. τ. ιδτ. Η βελ. τ. ιμλ. Ο Κλμν. μαμθ. μ. δ. ν. τρπσ. γν. τ. πλολγ. τ. επτλφ. κρτσ. εσθ. βελε. εθν. ππλ. κτξ. κ. τ. νσ. ερμσ. μχρ. τ. εξν. πτ. ιστργτν. πθσ. τ. ινδκτ. πλυσ. κτδ. τ. εντ. τ. ιδκτ. ε. τβρ. τ. μρ. μλ. δ. ν. στρτσ. τ. δκτ. τ. ιδκτ. τ. δμτ. τρπσ. πλ. επστψ. ετ. χν. τ. δμτ. πλμ. εγρ. μγ. μρκτ. στρβν. κ. τ. πλθ. κ. τ. φλ. σνδ. τ. επρ. δ. θλσ. κ. ξρ. τ. πλμ. σνω. κ. τ. ισμλ. τρπσ. τ. απγν. ατ. βσλσ. ελτ. μκρ. ολγ. τ. δ. ξθ. γν. αμ. μτ. τ. πκτρ. ολ. ιμλ. τπσ. τ. επλφ. επρο. μετ. τ. πρμ. ττ. πλμ. εγρ. εφλ. ηγρων. μχ. τ. ππτ. ωρ. κ. φν. βσ. ττ. στ. στ. μτ. φβ. σπστ. πλ. σδω. ε. τ. δξ. τ. μρ. αδ. ερτ. γν. θμστ. κ. ρμλο. ττ. εξτ. δσπυ. φλ. γ. εμ. υπχ. κ. ατ. πρλβτ. θλμ. εμ. πλρτ.


Τ. πτ τα ιστ. Η β.σλ. τ. Ισμ λ. = Τη πρωτη της Ινδικτου η βασιλεια του Ισμαηλ
ο κλμν Μ.αμθ μλ δ. ν τρπσ. = ο καλουμενος Μωαμεθ μελλει διανα τροπωση
γν τ πλολγ. τ επτλφ κρτσ = γενος των Παλαιολογων την επταλοφον κρατησει
εσθ βσλσ εθν πμπλ, κτρξ, κ. = εσωθεν βασιλευσει ενθνη πομπολλα καταρξει και
τ. νς ερμ μχρτ Εξν Πντ = τας νησους ερημωσει μεχρι του ευξεινου Ποντου
Ισ. Γν πθσ τ ογδ τ ισκτ = ιστρογειτονας πορθησει, τη ογδοη της Ινδικτου
Πλπνσ κτξ τ. εντ τ ισκτ = Πελοποννησον καταρξει τη εννατη της Ινδικτου
ε βρ τα μρ μλ δν στρτσ τ = εις τα βορεια τα μερη μελλει δια να στρατευση τη
δκτ τ. ι.δκτ τα Δλμ τρπσ = δεκατη της Ινδικτου τους Δαλματας τροπωσει
πλ επσψ ετ χν τ Δλμ Πλμ = παλιν επιστρεψει ετι χρονον τοις Δαλματαις πολεμον
εγρ μγ. μρκ τ στβν. κτ = εγειρει μεγαν μερικον τε συντριβηναι και τα
πθ κτφλ σνδ τ εσπρ δθλσ = πληθη και τα φυλα συνοδοι των εσπεριων δια θαλασσης
κ ξρ τ πλμ σνψ κ τε Ισμλ τρπσ. = και ξηρας τον πολεμον συναψουν και τον Ισμαηλ τροπωσουν.
Τ δ απγν. ατ βσλσ. ελτ = Το δε απογονον αυτό βασιλευσει ελαττον
μκρ ολγ. Τδ ξθν γν αμ μτ = μικρον ολιγον. Το δε ξανθον γενος αμα μετα
τ πρκρ ολν ισμλ τρπσ τ επτλφ = των πρακτορων ολων Ισμαηλ τροπωσουν την επταλοφον
επρν μττ πρνμν ττ. πλμ = επαρουν μετα των προνομιων τοτε πολεμον
εγρ εφλ. ηγρωμ μχ τππτ = εγειρουν εμφυλον ηγριωμενον μεχρι της πεμπταιας
ωρ κ φν βησ ττν στ στ = ωρας και φωνη βοησει τριτον στητε στητε
στ. μτ φβ. σπστ πλ σδ = στητε μετα φοβου σπευσατε πολλα σπουδαιως
ετ δξ τα μρ αδρ ερτ γν θμστν = εις τα δεξια τα μερη ανδρα ευρητε γενναιον θαυμαστον
κ ρμλ. ττ εξτ δσπτ φλ = και ρωμαλεον τουτον εξετε δεσποτην φιλος
γ εμ υπχ κ ατ πρλβν = γαρ εμου υπαρχει και αυτόν παραλαβοντες
θλμ εμ πλρτ. = θελημα εμον πληρουται.
(Από χειρόγραφο  της Ι. Μ Κωσταμονίτου)

Σημ: (1) Η πρώτη Ινδίκτου θεωρείται το νέο εκκλησιαστικό έτος εκείνης της εποχής που συμπίπτει με την 1η Σεπτεμβρίου. (2) Η προφητεία έχει γραφεί πριν της αλώσεως (3) Ο Μ. Κων/νος ετάφη το 339 μ.Χ. (4) Θεωρώ ότι η εποχή που διανύουμε συμπίπτει με την σειρά  ''το δε απόγονον αυτό βασιλεύσει έλαττον''. Αναμένονται τα επόμενα.....



 

Παρασκευή, 16 Νοεμβρίου 2012

ΜΙΧΑΛΗΣ ΧΑΡΑΛΑΜΠΙΔΗΣ

Η ΚΡΑΥΓΑΛΕΑ ΑΝΕΠΑΡΚΕΙΑ ΤΟΥΣ, ΜΕΤΑΒΑΛΕΙ ΤΗΝ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΣΕ ΣΥΛΛΑΒΙΣΜΟΥΣ ΚΑΙ ΚΡΑΥΓΕΣ, ''ΔΕΞΙΟΙ” ΚΑΙ “ΑΡΙΣΤΕΡΟΙ” ΧΙΜΠΑΤΖΗΔΕΣ ΚΑΙ ΧΙΜΠΑΤΖΟΥΔΕΣ ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ ΠΑΡΑΓΟΥΝ

Θεωρώ τον Μιχάλη Χαραλαμπίδη έναν πραγματικό αγωνιστή της Δημοκρατίας, ακαταμάχητος τόσο στα σημερινά εθνικά θέματα όσο και στους αδιάκοπους αγώνες του εντός και εκτός συνόρων για τον Ποντιακό  Ελληνισμό.


Είναι αυτός, που το Ελληνικό Κοινοβούλιο το Φεβρουάριο του 1994, υιοθέτησε την πρόταση του, καθιερώνοντας την 19η Μαΐου ως ημέρα Μνήμης της Ποντιακής Γενοκτονίας.

Το παρακάτω κείμενο είναι απόσπασμα της τελευταίας ομιλίας του στο Ηράκλειο Κρήτης. Άλλες απόψεις και ομιλίες από τη δράση του Μιχ. Χαραλαμπίδη υπάρχουν στο προσωπικό του blog ΠΟΛΙΣ-ΑΓΟΡΑ, που θα το βρείτε στη λίστα των χρήσιμων ιστολογίων, κάτω αριστερά στον ΕΝΩΣΙΤΙΚΟ ΠΑΛΜΟ.

''Θα αναφερθώ σε Δώδεκα Σημεία – Δώδεκα Βήματα μια και είχαμε δώδεκα Θεούς και δώδεκα Αποστόλους. Θέλω να δώσω μια Πυξίδα. Έναν οδικό χάρτη που προεκτείνει την Μνήμη ως Σχέδιο, ως Πρόταση για το Σήμερα. Κάνει δηλαδή Πολιτική.
Από τις δεκαετίες του 80’, του 2000’ όπου όλοι «Δεξιοί» και «Αριστεροί» ήταν φανατικά Μνημονιακοί. Στο βάραθρο που οδήγησαν όλοι μαζί την χώρα. Την ανικανότητα τους να την βάλουν σε μια τροχιά επανασχεδιασμού και ανόρθωσις. Τα βήματα της ανόρθωσις και της αναγέννησης.
Ένα βήμα είναι αυτό της Ανάπτυξης. Ένα άλλο σημαντικό βήμα είναι αυτό των Επενδύσεων.
Όσο και καλή διάθεση να έχει κανείς, δεν πείθεται ότι αυτοί οι άνθρωποι που βρέθηκαν μέσα από διαφόρων τύπων διαδρομές να είναι εγκατεστημένοι στους θεσμούς της Συμπολίτευσης και της Αντιπολίτευσης, έχουν μια οικειότητα με αυτά τα ζητήματα. Έχουν μια Αναπτυξιακή, Επενδυτική Παιδεία και επόμενα πολιτική εξυπνάδα που είναι το κυρίαρχο, να τα διαχειρισθούν.
Το να επαναλαμβάνεις μονότονα, ως δεξιός και αριστερός Κακόφωνος ψάλτης, την λέξη Ανάπτυξη δεν είναι χαρακτηριστικό της Εκκλησίας, πολύ περισσότερο της Πόλις και της Εκκλησίας του Δήμου.
Επί χρόνια κάνουν Λιτανείες για τις επενδύσεις που έρχονται, που θα έρθουν, για να έρθουν, από την Αμερική, την Αραβία και δεν έρχονται. Θα έρθουν Σεΐχηδες, ήρθε ο Κλίντον, έρχεται ο Φούχτελ. Εικόνα μπανανίας. Αυτό ήταν το μεταπολιτευτικό επίτευγμα τους, το ουσιαστικό όραμα τους.
Ποιος από την αποκαλούμενη δεξιά και αριστερά – τους είδατε προχθές στην Βουλή – σας δίνει την εικόνα ανθρώπου που μπορεί να χειριστεί ζητήματα ανάπτυξης και Επενδύσεων, είναι εντός θέματος.
Η Χώρα θέλει Δέκα μεγάλα Αναπτυξιακά Σχέδια στα οποία θα κληθούν να Επενδύσουν τόσο Έλληνες όσο και Ξένοι. Θα αναφερθώ σε ένα ή δυο από αυτά.
Όταν ως Κυβέρνηση ακόμη και ως αντιπολίτευση έχεις την ικανότητα να προβάλεις μια δυναμική χώρα για τα επόμενα δέκα χρόνια, θα έρθουν να επενδύσουν. Από το 1985 έβαλα το ζήτημα των Λιμανιών, των Συνδιασμένων μεταφορών, τον ρόλο της Ελλάδας. Δέστε τα βιβλία μου. Μετά τον Σημίτη, τον Γιωργάκη έχουμε τον Σαμαρά και τον Τσίπρα που συλλαβίζουν. Άκουγα προχθές συλλαβισμούς που προκαλούν θλίψη για τα τραίνα και τα πλοία. Υποβαθμίζουν, απονευρώνουν, αποδυναμώνουν, ευτελίζουν την σφαίρα του Κράτους, την Δημόσια σφαίρα, την ένοια και το κύρος της Πολιτικής και της Διακυβέρνησης. Προσβάλουν την Ελλάδα.
Η Κοινωνία έχει κουραστεί από αυτό το κακιστοκρατικό θέατρο, κατανεμημένο σε ρόλους εικονικής συμπολίτευσης και εικονικής αντιπολίτευσης.
Έχει κουραστεί από έναν κόσμο του παρελθόντος, της στασιμότητας, της κραυγαλέας ανεπάρκειας. Μοναδικό φαινόμενο στην Ευρώπη και όχι μόνον. Η κραυγαλέα ανεπάρκεια τους μεταβάλει την πολιτική σε κραυγές μέχρι και μαγκιά, όταν η πολιτική είναι Ευγένεια, Ανάλυση, είναι Λόγος.
Είναι στα ζητήματα του Λόγου, ενός αυθεντικού λόγου, ενός Ελληνικού Λόγου, εξ ου και το «Ελληνική Πολιτική Παιδεία», η αφετηρία, οι πηγές, τα εφόδια της ανάπτυξης της χώρας, της οικονομίας, της παραγωγής, της Λύτρωσης της από το μαρτύριο του Σίσυφου, από το χρέος.
Δεξιοί και Αριστεροί Επαρχιώτες, Χιμπατζήδες και Χιμπατζούδες δεν μπορούν να παράγουν.''
 

Πέμπτη, 15 Νοεμβρίου 2012

ΙΡΙΣ ΤΖΑΧΙΛΗ Μπαϊντίρι 1922

Η Ίρις Τζαχίλη συγγραφέας του πρόσφατα εκδοθέντος βιβλίου Μπαϊντίρι 1922 «Μια ιστορία απώλειας από τη Μικρά Ασία» μιλάει για το βιβλίο της στο Mikrasiatis.gr

-Στο  βιβλίο σας  συνυπάρχουν ιστορικά κείμενα, μαρτυρίες,  οικογενειακές αφηγήσεις και έντονα συναισθήματα . Πόσο δύσκολο είναι  να ισορροπήσουν όλα αυτά;
Εγραψα ένα βιβλίο για το Μπαϊντίρι, μιας πόλης της Δυτικής Μικράς Ασίας κοντά στη Σμύρνη,  με βάση  τις αφηγήσεις της οικογένειας μου, κείμενα που μου άφησε η μητέρα μου και την επίσημη ιστοριογραφία. Προσπάθησα να τα διαχειριστώ όλα αυτά δλδ να γράψω την οικογενειακή μου ιστορία με φόντο τη γενική ιστορία. Να καταλάβω τι συνέβη στην οικογένεια μου και τι είναι αυτό που ονόμαζαν καταστροφή, προδοσία, εγκατάσταση στις καινούργιες πατρίδες.
Στην προσπάθεια μου αυτή χρησιμοποίησα πάρα πολύ το συναίσθημα και τις αναμνήσεις παρά το γεγονός πως ένας ιστορικός δεν πρέπει να επηρεάζεται από αυτά. Αποφάσισα ότι αυτή είναι η ιστορία που ζούμε, επιτρέπεται να έχουμε συναίσθημα, επιτρέπεται να εκφράζουμε τα πάθη της ψυχής μας ως καθρέφτη αυτών που πέρασαν οι δικοί μας και ως κληρονομιά. Τα πάθη δεν σημαίνουν μόνο δυστυχία αλλά και όλες τις  έντονες συγκινήσεις, τις ευχάριστες και δυσάρεστες, τις  μεγάλες λύπες. Μια ευτυχισμένη παιδική ζωή ήταν η παρακαταθήκη με την οποία κατάφεραν να ξεπεράσουν τις δυσκολίες της προσφυγιάς.
-Πως εξηγείται ότι σχεδόν όλες οι οικογενειακές αφηγήσεις σε κάθε μικρασιατικό σπίτι  ήταν μόνο για τις ευχάριστες στιγμές  της ζωής τους;
Τις κοινωνίες αυτές είναι δύσκολο να τις καταλάβουμε από τις διηγήσεις τους, γιατί είχαν όντως μια τάση να διηγούνται μόνο τα ευχάριστα, τα χαρούμενα αντέχοντας με αυτόν τον τρόπο την πολύ γρήγορη μεταστροφή της τύχης τους, άντεξαν την προσφυγιά και την εγκατάσταση στις νέες πατρίδες και μπόρεσαν με αυτή τη διάθεση και την αφηγηματική δεινότητα να αντιμετωπίσουν τις σκληρές περιόδους που ακολούθησαν.
-Πέστε μας για το άγνωστο στους πολλούς Μπαϊντίρι της Μικράς Ασίας
Το Μπαϊντίρι είναι μια μικρή πολιτεία αλλά παραδειγματική, στο πως μετασχηματίστηκαν οι παλαιοί καλλιεργητές σε εμπόρους και μεσάζοντες . Το Μπαϊντίρι ήταν ένα επιτυχημένος σταθμός μεταξύ της ενδοχώρας, της αγροτικής επαρχίας  και της μεγάλης πόλης της κοσμοπολίτικης Σμύρνης. Υπήρχαν δίκτυα από το Μπαϊντίρι, τα Θείρα και το Οδεμήσιο προς την Καππαδοκία, τη Σμύρνη, την Κωνσταντινούπολη, τη Χίο και τη Μασσαλία.
-Μπορεί να διατηρηθεί η μνήμη και η κληρονομιά της Μικράς Ασίας στις νεότερες γενιές;
Με μεγάλη χαρά βλέπω τα τελευταία χρόνια  αυτή τη μνήμη να επιβιώνει στην τρίτη και την τέταρτη γενιά και να επιβιώνει και συναισθηματικά και διανοητικά.  Είναι μια προσπάθεια που έχει κι αυτή συναίσθημα και είμαι σίγουρη ότι θα ξαναζωντανέψει τις μνήμες που είναι απαραίτητες για τις νεότερες γενιές  ώστε να κατανοήσουν από που προέρχονται , ποια είναι η ιστορία τους, η δικής τους και της οικογένειας τους στο χρόνο...

Τετάρτη, 14 Νοεμβρίου 2012

Η ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΘΕΟΥ

ΕΙΜΑΣΤΕ ΛΙΓΟΙ ΜΑ ΑΓΑΠΑΜΕ
12 ΧΡΟΝΙΑ ΘΩΜΑ ΔΕΝ ΤΑ ΞΕΧΝΑΜΕ
ΜΑ ΜΗ ΣΕ ΝΟΙΑΖΕΙ
ΚΑΙ ΔΕΝ ΠΕΙΡΑΖΕΙ
Η ΠΡΩΤΗ ΘΕΣΗ
ΣΤΗ ΚΑΡΔΙΑ ΜΑΣ ΘΑ ΣΕ ΒΑΖΕΙ

Αυτό μαζί με το ''ποιός ποιός ο Μαύρος ο Θεός'' ακούστηκαν για τελευταία φορά στη Νέα Φιλαδέλφεια στις 14 Νοεμβρίου του 1993. Ήταν η τελευταία παράσταση του μεγάλου Θωμά στα γήπεδα. Το αντίο στην στρογγυλή θεά που μόνο αυτός ήξερε να μαγεύει σαν θεός της μπάλας που ήταν. Έπαιζε η αγαπημένη  του ΑΕΚ με την αγαπημένη του Εθνική Ελλάδος. Φόρεσε και τις 2 φανέλες, μία ανά ημίχρονο, 3 τα γκολ, το τελευταίο δώρο για τους φιλάθλους στο αντίο.

Η τελευταία εμφάνιση με την ιερή φανέλα της ΑΕΚ
Ας θυμηθούμε την ποδοσφαιρική κληρονομιά που άφησε, όχι μόνο σε μας τους Ενωσίτες αλλά σε όλους τους Έλληνες φιλάθλους:
260 γκολ, πρώτος σκόρερ όλων των εποχών
Αργυρό ευρωπαϊκό παπούτσι το 1978
12 γκολ με την εθνική σε 36 συμμετοχές
Κλήση στη μικτή Ευρώπης το 1981
Κλήση στη μικτή Κόσμου το 1984 με Μπενκεμπάουρερ, Κέμπες, Κήγκαν, Νέσκενς, Μάκγατ κ.α.
4 φορές πρώτος σκόρερ, 3 με την ΑΕΚ και 1 με Πανιώνιο
Κατέκτησε πρωτάθλημα Ελλάδας το 1978 και το 1979 με την ΑΕΚ
Κατέκτησε το κύπελο Ελλάδος το 1978 και το 1983 με την ΑΕΚ
501 οι συμμετοχές του στην Α΄ Εθνική.

Έκανε το ποδόσφαιρο πανέμορφο και το γκολ απλή υπόθεση, χαρίζοντας αξέχαστα απογεύματα τρελής χαράς, αποθέωσης και συγκίνησης στις κατάμεστες κερκίδες του Νίκος Γκούμας.

Αξέχαστε Θωμά από τη πλευρά μου ένα ευχαριστώ για όσα μου χάρισες και προπαντός την περηφάνια και το πάθος της εφηβείας μου για τα τρία ιερά, για τα τρία πιο όμορφα κεφαλαία γράμματα του κόσμου.
ΑΕΚ ΑΕΚ ΑΕΚ
Για πάντα στη καρδιά μας

Σάββατο, 10 Νοεμβρίου 2012

ΑΕΚ ΙΔΕΑ ΙΔΑΝΙΚΟ ΚΑΙ ΠΙΣΤΕΥΩ



Ποιός από μας δεν έχει αναφωνήσει, δεν έχει επαναλάβει τα λόγια του Οικουμενικού Πατριάρχη:
Η ΑΕΚ είναι Ιδέα και οι Ιδέες δεν πεθαίνουν!

Βέβαια οι ιδέες είναι ανθρώπινες και ανάλογα της έμπνευσης και του σκοπού μπορούν να θεωρηθούν ευγενείς ή μεγάλες ιδέες, αλλά εφικτές, που μπορούν να έλξουν ένα μεγάλο φάσμα νουν και ψυχών για την επίτευξη τους. Μπορούν όμως και να είναι άστοχες ή ανέφικτες και να αποβούν ολέθριες με οδυνηρές συνέπειες σε κοινωνικά στρώματα. Η ιστορία και δη η Ελληνική είναι γεμάτη από παραδείγματα.

Μέσα σ' αυτό το πρίσμα οι πρόσφυγες που ίδρυσαν το Σύλλογο μας εκείνο τον μακρινό Απρίλη του 1924, σαν ζωντανός κοινωνικός οργανισμός που αρνείται να σβήσει, ένοιωσαν την ανάγκη με την ιδέα της ιδρύσεως της ΑΕΚ, για μια νέα ελπίδα, μια νέα ταυτότητα σε ξένο τόπο, που θα έριχνε τις γέφυρες με τις μνήμες, με τη γη της προέλευσης, παίρνοντας την απαραίτητη λυμφατική τροφή για τη διατήρηση και τη συνέχιση τους.
Η αναφορά τους στο Σύμβολο του Δικεφάλου είναι η νέα αναζήτηση, η νέα πάλη στην απώτερη φαντασία και επιθυμία που δημιουργεί το Ιδανικό, ένας απώτερος μυθικός στόχος, ένα όνειρο που αξίζει να ζείς.
Που ξέρεις κάποτε.......πάλι με χρόνια με καιρούς............

Με την ιδέα και το πραγματικό απλά υπάρχουμε.
Με το Ιδανικό αξίζει να ζούμε και να πιστεύουμε. 


Πάντα για μένα η ΑΕΚ μου, ήταν ταυτόχρονα ΙΔΕΑ, ΙΔΑΝΙΚΟ και ΠΙΣΤΕΥΩ

Πέμπτη, 8 Νοεμβρίου 2012

7 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ Η ΜΕΓΑΛΗ ΤΕΤΑΡΤΗ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ


153 επίορκοι υπέγραψαν την τελειωτική οικονομική γεννοκτονία της Πατρίδας.

Πρόκειται για ουσιαστικό θάνατο με προσφορά θυσίας στο βωμό της τρόϊκας και των διεθνών τοκογλύφων χιλιάδων ζωών, χιλιάδων δυστυχισμένων παιδικών ψυχών, χιλιάδων αθώων.
Οι Εφιάλτες νίκησαν, τα χαμόγελα έσβησαν, θλίψη και σκοτάδι παντού.
Οι εντεταλμένοι δράστες των 8.300 ευρώ μηνιαίως κατάφεραν και ενοχοποίησαν τα θύματα των 300 ευρώ!

Λάβαμε γνώση και απαντάμε απλά και λαϊκά όπως κάποιος παλιά:

Πες τους ρε φίλε Πανουργιά......
έχω στον πούτσον μου βιολιά.....
Οταν γυρίσω θα τους γαμήσω.....

Δευτέρα, 5 Νοεμβρίου 2012

ΑΡΝΟΥΜΑΙ

Αρνούμαι να γράψω για τα όσα συμβαίνουν ειδικά τον τελευταίο καιρό και αφορούν την αγαπημένη μας ΑΕΚ. Τόσο στα γηπεδικά, όσο και στα εξωγηπεδικά.
Μέθοδοι τρόποι πρακτικές και εμφανίσεις που δεν έχουν καμιά σχέση με την ιστορία της ομάδας και την προσωπικότητα του ΑΕΚτζή δεν μπορούν να σχολιασθούν.
Κάποιοι πρέπει επιτέλους να καταλάβουν ότι τα ψέμματα, οι κουτοπονηριές, τα ψιλιτκατζίδικα νταλαβέρια συνοδευόμενα από την άγνοια και την ανικανότητα (ή μήπως και δόλο;) πρέπει άμεσα να σταματήσουν.
Αρνούμαστε να τους βλέπουμε, αρνούμαστε να τους σχολιάζουμε γιατί  αδυνατούμε να πέσουμε στο επίπεδο τους.
Θέλουμε πίσω τη περήφανη ομάδα μας, θέλουμε να ξαναδούμε άξιους ηγέτες στο τιμόνι, θέλουμε να συνεχίσουμε με αξιοπρέπεια, λεβέντικα και θαρραλέα το μακρύ δρόμο της Ιστορίας μας.

Κύριοι ο εξευτελισμός είναι άγνωστη λέξη για την ΑΕΚ και τον ΑΕΚτζή.
Πάρτε τον μαζί σας και αδειάστε μας τη γωνία.

Σάββατο, 3 Νοεμβρίου 2012

Ο ΘΡΥΛΟΣ ΤΟΥ ΜΑΡΜΑΡΩΜΕΝΟΥ ΒΑΣΙΛΙΑ


Στις 3 Νοεμβρίου του 1254 έφευγε από τη ζωή ο Ιωάννης  Γ΄ Δούκας Βατάτζης.
Ο Ιωάννης λεγόμενος και Άγιος Ιωάννης Βατάτζης ο Ελεήμων ή Άγιος Πολεμιστής ήταν Έλληνας από αρχοντική οικογένεια, γεννημένος στο Διδυμότειχο το 1193. Ζει νεότατος την τραυματική εμπειρία της κατάληψης της Κωνσταντινουπόλεως από τους σταυροφόρους Φράγκους και την ληστρική πολιτική κατά της Πόλης και των υπηκόων της. Για το λόγο αυτό μεταβαίνει στα ελεύθερα εδάφη του Ελληνικού Βασιλείου της Νικαίας όπου βασίλευε ο εξόριστος αυτοκράτορας Θεόδωρος Α΄  Λάσκαρης και κατατάσσεται στο στρατό.
Γρήγορα δείχνει την αξία και τις αρετές του, αναγκάζοντας τον Λάσκαρη να τον προσέξει και να του δώσει τη θυγατέρα του Ειρήνη ως γυναίκα του. Αποτέλεσμα ο Ιωάννης σε ηλικία 29 ετών γίνεται ο 2ος αυτοκράτορας του Ελεύθερου Βασιλείου της Νίκαιας το 1222. 
Σαν γνήσιος Έλληνας αμέσως έθεσε ως πρωταρχικό σκοπό την ανακατάληψη της Πόλης και την απελευθέρωση των φραγκοκρατούμενων εδαφών.
Στον παρακάτω χάρτη βλέπουμε πως είχε διαμορφωθεί η γεωγραφική κατάσταση πέριξ της Βασιλεύουσας εκείνη την εποχή.


Απελευθερώνει μεγάλα τμήματα της άλλοτε κραταιάς Βυζαντινής Αυτοκρατορίας και παράλληλα με το επιτυχές ηρωικό στρατιωτικό  σκέλος επιδίδεται σε διοικητικές, οικονομικές και κοινωνικές μεταρρυθμίσεις με μοναδικό κριτήριο την ευημερία των υπηκόων του.
Όντως καταφέρνει να εφαρμόσει πολιτική ελαφριάς φορολογίας, ο ίδιος χαρίζει την προσωπική του περιουσία δίνοντας το παράδειγμα και προτρέποντας έτσι το λαό να αποφεύγει τη πολυτέλεια και τη χλιδή για το κοινό συμφέρον του κράτους. Έδειξε ιδιαίτερη ευαισθησία στις κατώτερες κοινωνικές τάξεις κάνοντας αναδασμό της γης και μοιράζοντας τα κτήματα σε φτωχούς και ακτήμονες. Βέβαια οι συγκρούσεις με αξιωματούχους και τσιφλικάδες δεν λείπουν αλλά ο Βατάτζης με πυγμή και σύμμαχο την γυναίκα του Ειρήνη καταφέρνει να υλοποιήσει τα σχέδια του.
Παράλληλα οι δυό τους δείχνουν μεγάλο ενδιαφέρον στην παιδεία τις επιστήμες και επιδίδονται στην κατασκευή εκατοντάδων σχολείων, νοσοκομείων μοναστηριών, ναών, πτωχοκομείων και άλλων φιλανθρωπικών και εκπαιδευτικών ιδρυμάτων. Επί της βασιλείας Βατάτζη δεν πείνασε κανείς, όσο φτωχός κι αν ήταν. Οι Μικρασιατικοί πληθυσμοί αναγνωρίζουν το τεράστιο έργο του και τον λατρεύουν κυριολεκτικά. Είναι αυτή η αγάπη του λαού που του αποδίδει αυθόρμητα το προσωνύμιο Ο ΕΛΕΗΜΩΝ.
 Τα αποτελέσματα της πολιτικής του δεν αργούν να έρθουν. Η συνεχής πρόοδος σε όλους τους τομείς (γεωργία-κτηνοτροφία-εμπόριο) φέρνουν οικονομική ευημερία και κοινωνική συνοχή η δε πνευματική ανάπτυξη μετά της καθολικής αναγνωρίσεως του φιλανθρωπικού έργου αποφέρουν την  απόλυτη εμπιστοσύνη στο πρόσωπο του αυτοκράτορα.
Οι νικηφόρες μάχες κατά των Φράγκων συνεχίζονται, τα ελληνικά στρατεύματα όλο και πλησιάζουν τη Βασιλεύουσα. Το όνειρο της απελευθέρωσης είναι κοντά, αλλά δυστυχώς ο θάνατος του το 1254 του στερεί τη μεγαλύτερη χαρά της ζωής του, την Κωνσταντινούπολη ελεύθερη!
Επτά χρόνια μετά το 1261 ο Μιχαήλ Η΄Παλαιολόγος υλοποιεί την προετοιμασία και τον μεγάλο αγώνα του Ιωάννη και ανακτά τη Πρωτεύουσα διώχνοντας τη φραγκιά.
Έτσι παρουσιαζόταν ο χάρτης της Ευρώπης μετά από 32 χρόνια βασιλείας την μέρα του θανάτου του.



Τόσο η εκκλησία όσο και η ιστορία αναγνωρίζουν το μεγάλο έργο και κυρίως τη μέριμνα του αυτοκράτορα στον απλό άνθρωπο.
Ήδη από τον 14ο αιώνα, όταν ο επίσκοπος Πελαγονίας Γεώργιος έγραψε τον βίον του Ιωάννη Βατάτζη τον αποκαλεί Άγιο Ιωάννη Βατάτζη ο Ελεήμων. Από πολλούς αναγράφεται και ως ο Άγιος Πολεμιστής.
Είναι πολλοί οι λόγοι που συντελούν στην απόδοση αυτών των τίτλων στο πρόσωπο του. Ας τους δούμε.
Μνημιώδεις οι περήφανοι διάλογοι του με τον λατίνο Πάπα Γκρεγκόριο.
Διαμηνύει στον καθολικό Πάπα ότι δεν θα σταματήσει τις εχθροπραξίες εάν δεν παραδοθεί ή ελευθερωθεί η Πόλις, '' ως ουδέποτε παυσόμεθα μαχόμενοι και πολεμούντες τοις κατέχουσι την Κωνσταντινούπολιν'', διότι θεωρεί το γένος των Ρωμαίων (Ρωμανών η Ρωμιών-Ελλήνων) ως το μόνο που έχει δικαιώματα στο θρόνο του Μεγάλου Κωνσταντίνου.

Στις δε απειλές περί σταυροφορίας υπέρ των δοκιμαζόμενων Φράγκων, απαντά ότι:''εάν δε τις δια τούτο αγανακτή και δυσχεραίνη και οπλίζηται καθ’ ημών, έχομεν πως κατά τούτου να αμυνθώμεν, πρώτον μεν διά της βοηθείας του Θεού, έπειτα δε διά των υπαρχόντων και παρ’ ημίν αρμάτων και ίππων και πλήθους ανδρών μαχίμων και πολεμιστών, οίτινες πολλάκις επολέμησαν τους σταυροφόρους''.

Όταν κοιμήθηκε ο Άγιος Πολεμιστής, ενταφιάστηκε με μεγάλες τιμές και λαϊκό πένθος στην Μονή Σώσανδρα, που ο ίδιος είχε χτίσει προς τιμήν της Παναγίας. Στην ανακομιδή του, 7 χρόνια μετά, όλος ο λαός θαύμασε, καθώς το σώμα του και τα ρούχα βρέθηκαν άφθαρτα, σαν να κοιμόταν. Σύντομα, μετά από ομόθυμη απαίτηση του λαού ανακηρύχθηκε Άγιος, μάλιστα μέχρι τον 20ο αιώνα του αποδιδόταν λατρεία από τους μικρασιατικούς πληθυσμούς. Σήμερα, ο Καθεδρικός ναός του Διδυμότειχου είναι αφιερωμένος στη μνήμη του, που τιμάται στις 4 Νοεμβρίου. Το γεγονός, ότι δεν εφθάρη, αλλά έμοιαζε σα να «μαρμάρωσε», είναι αυτό που τελικά συνδέει τον Ιωάννη με την παράδοση του μαρμαρωμένου βασιλιά. Δεν είναι, λοιπόν, ο τελευταίος αυτοκράτορας, ο Κωνσταντίνος Παλαιολόγος, όπως πιστεύουν οι περισσότεροι, ο μαρμαρωμένος βασιλιάς. Το άφθαρτο σκήνωμα παρέμεινε σε ναό στη Μαγνησία για περίπου 2 αιώνες, όταν μέσα από τις αναταραχές και τις μετακινήσεις των πληθυσμών, που έφερε η άνοδος των Οθωμανών, το λείψανο μεταφέρθηκε και έκτοτε χάθηκε, χωρίς κανείς πλέον να γνωρίζει που βρίσκεται. Αυτός, είναι, μάλλον, ο θρυλούμενος Βασιλεύς Ιωάννης ο πένης, που αναφέρεται και σε πολλές ορθόδοξες προφητείες, καθώς προσδοκάται η επιστροφή του. Για παράδειγμα, στην προφητεία του Αγίου Ταρασίου: «Και τότε εξυπνήσει ο Άγιος Βασιλεύς, ο εν αρχή μεν του ονόματος αυτού το ι, και εν δε τω τέλει σ, έχων, α σημαίνουσι σωτηρίαν….» δηλαδή το όνομα Ιωάννης. Αλήθεια ή θρύλος, δεν έχει καμία σημασία. Αληθινή αξία έχει, ότι ο λαός θέλησε να διασώσει μέσα στο χρόνο αυτές τις παραδόσεις, που δημιούργησε η ανάγκη του για έκφραση των βαθύτερων συναισθημάτων. Της λύπης και της ελπίδας του.




ΟΙ ΜΑΡΤΥΡΙΕΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΜΑΡΜΑΡΩΜΕΝΟ ΒΑΣΙΛΙΑ



Μαρτυρίες Άγιορειτών γερόντων, λένε πως ο Μαρμαρωμένος Βασιλιάς είναι ο Αγιος Ιωάννης Δούκας Βατάτζης ο Ελεήμων, ο Αυτοκράτορας δηλαδή Νικαίας, ο οποίος βρέθηκε παντελώς άφθαρτος στον τάφο του στη Μικρασία, τόσο ο ίδιος, όσο και τα βασιλικά του ενδύματα, στη στάση του μαρμαρωμένου.



Όμως με τις αλώσεις των Φράγκων και των Τούρκων, χάθηκαν τα ίχνη του αγίου άφθαρτου και ολόσωμου λειψάνου, το οποίο βρίσκεται όπως φαίνεται στην Κωνσταντινούπολη, κεκρυμμένο, σε μυστικό σπήλαιο, το οποίο γνωρίζουν μόνο λίγοι κρυπτοχριστιανοί, που φυλούν το ιερό μυστικό για αιώνες, αναμένοντας την  έγερση του Μαρμαρωμένου.
Θα αναφέρουμε μεταξύ άλλων τις μαρτυρίες του γέροντος Εφραίμ Αμερικής, τις προφητείες των Αγίου Μεθοδίου Αρχιεπισκόπου Πατάρων, του Αγίου Ταρασίου, μια άλλη προφητεία που λένε ότι εμφανίζεται γραμμένη με κωδικό μόνο με σύμφωνα στον τάφου του Μεγάλου Κωνσταντινου και την αποδικωποίησε ο Πατριάρχης Γεννάδιος, τέλος προφητεία αγίου  ανδρός προς τον βασιλέα Μιχαήλ Παλαιολόγο που γράφει: '' Τότε άγγελος εξ ουρανού καταβήσεται δια νεύσεως Θεού, έχων εν τη χερί αυτού σκήπτρον και ξίφος Αγιωτάτου Βασιλέως Κωνσταντίνου, και τον ειρηνικόν στέψει βασιλέα. Ος και αυτόν μέσον πάντων εστίν εν τω πολέμω, δώσει δε αυτώ το σκήπτρον και το ξίφος, και το όνομα αυτού Ελεήμονα καλέσει''! Αυτό είναι όμως το προσωνύμιο του Αγίου Ιωάννου Γ΄Δούκα Βατάτζη του Ελεήμονος Αυτοκράτορος Νικαίας!


Η ΜΑΡΤΥΡΙΑ ΤΟΥ ΚΑΘΗΓΗΤΗ - δεκαετία 1970

Η παρακάτω μαρτυρία έχει δημοσιευθεί στο διαδίκτυο:
"Η διήγηση που ακολουθεί περιγράφει την επίσκεψη ενός Καθηγητού του Πανεπιστημίου στην Κωνσταντινούπολη μέσα στη δεκαετία του 70.
Εκεί είχε φίλους δύο Τούρκους καθηγητές του Πανεπιστημίου της Κων/πολης. Σε συζήτηση που είχε μαζί τους για τα επερχόμενα ήρθε και το θέμα της επανάκτησης της Πόλης.
Τότε οι Τούρκοι καθηγητές (που απ´τη συνέχεια φαίνεται ότι ήταν κρυπτοχριστιανοί) του είπαν:
"Θέλεις να σε πάμε να δεις κάτι μοναδικό, με την προΰπόθεση ότι θα σου δέσουμε τα μάτια καθ´όλη την διαδρομή, ώστε να μην μπορείς να εντοπίσεις το μέρος. Γιατί αυτό που θα αντικρύσεις, αποτελεί επτασφράγιστο μυστικό"!
Εκείνος δέχτηκε καί ξεκίνησαν με ένα τζίπ, αυτός με δεμένα τα μάτια, αλλά από την ώρα πού έκαναν να φτάσουν στόν προορισμό τους, υπολόγισε πως πρέπει να ήταν περί τα 10 χιλιόμετρα έξω απ´την Κων/πολη. Τον κατέβασαν με δεμένα μάτια και τον οδήγησαν σε ένα μέρος που απ´την υγρασία κατάλαβε ότι ήταν σπήλαιο.
Προχώρησαν αρκετά μέσα στο σπήλαιο και όταν έφθασαν σε μια εσωτερική στοά του σπηλαίου του άνοιξαν τα μάτια. Αυτό που αντίκρυσε υπερέβαινε ό,τι μπορούσε να είχε πρίν φανταστεί! Η στοά ήταν αρκετά μεγάλη και σε κάποιο σημείο υπήρχε ένας ανοικτός τάφος χωρίς κανένα διακριτικό. Μέσα στόν τάφο είδε ένα άνδρα ντυμένο με ρούχα βασιλικά της Ρωμαΐκής αυτοκρατορίας, διέκρινε δύο πορφυρούς σταυρούς στούς ώμους, αλλά το συγκλονιστικό ήταν ότι ο άνδρας αυτός ήταν σαν ζωντανός που κοιμάται, είχε δηλαδή ροδαλό χρώμα σαν ζωντανός. Έφερε πλήρη πολεμική εξάρτιση της εποχής και είχε το χέρι του στο ξίφος το οποίο ήταν βγαλμένο σχεδόν όλο απέμεναν δε λίγα εκατοστά για να αποσπαστεί από τή θήκη του. καί ενώ παρατηρούσε άναυδος, οι φίλοι του του είπαν:
"Αυτός είναι ο δούξ Ιωάννης Βατάτζης, βασιλεύς της Νίκαιας, αυτός θα ηγηθεί του γένους των Ρωμιών. Το μυστικό αυτό μεταδίδεται από γενιά σε γενιά, σε κάποιους έμπιστους και η παράδοση λέει ότι όταν θα βγεί το σπαθί του τελείως απ´το θηκάρι, οι Έλληνες θα πάρουν πίσω ότι έχασαν τότε. Καί είναι γεγονός, το έχουμε παρατηρήσει ότι το ξίφος μετακινέιται κατα ενα-δύο χιλιοστα την πενταετία" (δεν είναι βέβαιο το διάστημα).
Του έδεσαν τα μάτια πάλι και επέστρεψαν. Φίλος φίλου του καθηγητού και αυτόπτου μάρτυρος, το έχει διηγηθεί γύρω στο 1992 απ'ευθείας σε αδελφικό μου φίλο, γιατρό, αναπληρ.διευθυντή κλινικής, πιστό και σοβαρό άνθρωπο, ο οποίος μου το μετέφερε.
Τότε είμασταν πολύ δύσπιστοι. Μάλιστα εγώ το είπα στόν γέροντά μου που είναι δυσκολόπιστος σ´αυτά και έχει διάκριση και το άκουσε με προσοχή. "Γιατί όχι;"τον άκουσα έκπληκτος να μου λέει,"το κρατάμε στην καρδιά μας αφού είναι προσδοκία μας και εφ´όσον οι άγιοί μας έχουν πεί ότι θα γίνουν αυτά, δεν ψεύδονται". Ναί αλλά είναι ο Βατάτζης ο αγαθός βασιλεύς και θα αναστηθεί; τον ρώτησα. "Πολύ πιθανόν"μου απήντησε. Ξέροντας τον γέροντά μου κι εγώ κι ο φίλος μου θεωρήσαμε την απάντησή του σαν απόλυτη επιβεβαίωση. Παρ´όλα αυτά είμασταν ακόμα επιφυλακτικοί.
Πολύ αργότερα το διασταυρώσαμε με ένα βίντεο όπου μιλάει ο γέρων Εφραίμ, κτήτωρ πολλών μοναστηριών στην Αμερική και λέει πώς στό Αγ. Όρος είχε γνωρίσει έναν άγιο αρχιερέα τον Μηλιτουπόλεως Ιερόθεο που ζούσε τότε μονάζοντας στο αγ. Όρος και του είχε διηγηθεί ότι σε επισκεψή του το 1952 στην Κων/πολη είχε δει (κάτω απο ποιές συνθήκες δεν ξέρω) ακριβώς τα ίδια που περιγράψω πιό πάνω. Μάλιστα έλεγε "στον γ. Εφραίμ ότι "...λίγα εκατοστά παιδάκι μου είχε για να βγεί το σπαθί απ´το θηκάρι του...". Του το διηγήθηκε το 1955 και φοβόταν (με την εκδίωξη των Ελλήνων απ´την Πόλη) μήπως είχε έρθει η ώρα του μεγάλου πολέμου. Στό βίντεο αυτό ο γέρων Εφραίμ τονίζει:"...και χείλη αγίου αρχιερερέως ού ψεύδονται...""
Και η παραπάνω μαρτυρία επικαλείται την αποκάλυψη του Γέροντος Εφραίμ της Αμερικής.


  Η ΜΑΡΤΥΡΙΑ ΤΟΥ ΣΤΡΑΤΗΓΟΥ - δεκαετία 1980

Η επόμενη μαρτυρία δημοσιεύθηκε σε άρθρο της δημοσιογράφου Ελένης Κυπραίου, παραμονή της Αλώσεως, 28 Μαΐου του 1990. Ανάμεσα στα άλλα, αναφέρει μια συνταρακτική αποκάλυψη:
"Πριν μερικά χρόνια λοιπόν, λιγότερα από δεκαετία, υπηρετούσαν, απ’ τη μια κι’ από την άλλη πλευρά του Έβρου, στα σύνορα, που διαιρούν τη Θράκη μας στα δύο, αντίστοιχα, Έλλην και Τούρκος στρατηγός. Οι δύο άνδρες είχαν συνδεθεί με στενή μεταξύ τους φιλία. Πολύ περισσότερο που ο Τούρκος στρατηγός, είχε σύζυγο Ελληνίδα.
Όταν έφθασε ο καιρός να μετατεθούν για άλλη υπηρεσία, προσκάλεσε ο Τούρκος τον Έλληνα συνάδελφό του.
«Τόσον καιρό», του είπε, «περάσαμε ανέφελα μαζί. Οι διαφορές που έχουν οι δύο χώρες μας  μεταξύ τους, δεν επηρέασαν τη φιλία μας. Αλλά κι’ εμείς οι Τούρκοι θεωρούμε τη φιλία ιερή. Θα ήθελα αύριο το βράδυ να σου το αποδείξω».
Την επόμενη, στις 10 ακριβώς, ο Έλλην επιβιβαζόταν στο ιδιωτικό αυτοκίνητο του Τούρκου. Νύχτα αφέγγαρη ήταν. Ερημικοί οι δρόμοι. Ανοιχτή κι η λεωφόρος ταχείας κυκλοφορίας προς την Πόλη. Κοντά μεσάνυχτα πρέπει να πλησίασαν στις παρυφές της, Ύπνος βαθύς είχε καθηλώσει στα κρεβάτια τους κατοίκους της. Ησυχία στους δρόμους.
Γρήγορος, ο οδηγός Τούρκος, μπήκε, βγήκε από στενά, από περιπεπλεγμένα σαν κουβάρι καλντερίμια. Νύχτα αφέγγαρη. Έσβησε τη μηχανή, σταμάτησε μπροστά σε καγκελόπορτα με γραφές στα Ελληνικά.
Ο γοργός ρυθμός, η αγωνία, η περιέργεια, δεν άφηναν στον Έλληνα περιθώρια να ψάξει, ούτε καν να προβληματισθεί. Ακολουθούσε τον Τούρκο πειθήνια, σαν αυτόματο, χωρίς φόβο, με περίσσια εμπιστοσύνη. Ούτε καν που του πέρασε απ’  το μυαλό, πως μπορούσαν να ’ναι και κακές οι προθέσεις του.
Στάθηκαν μπροστά σε διπλομανταλωμένη σιδερένια στενή θύρα. Έβγαλε κλειδί απ’ την τσέπη του ο Τούρκος. Ξεκλείδωσε. Άνοιξε. Υπόγειο ήταν. Μούχλα ανέδιναν οι τοίχοι. Μούχλα και κλεισούρα. Λησμονιά, καταχωνιασμένη στα έγκατα της γης. Περπάτησαν κι οι δύο, σε διαδρόμους, χωρίς να σκοντάφτουν. Τους βάραινε η σιωπή, η αναμονή. Που πήγαιναν, έτσι στα τυφλά; Που κατευθύνονταν; Ανάστροφα στο χρόνο. Σε ποιον χρόνο; Τον ανθρώπινο ή τον Θεϊκό;
Ο Τούρκος ήξερε. Αλλά δεν ήξερε ακόμη ο Έλληνας. Δεν μπορούσε να δικαιολογήσει την περιπλάνηση. Μα ούτε και πρόφταινε να προβληματιστεί. Ακολουθούσε. Με την βεβαιότητα, πως η στιγμή ήταν μοναδική. Πως δεν θα ’χε την ευκαιρία, ποτέ ξανά, να την ξαναζήσει. Ακολουθούσε. Ονειρευόταν άραγε; Υπνοβατούσε; Φτερωμένη η φαντασία του, ανάπλαθε μονοπάτια, που μόνο σε ελαφρύ ύπνο βαδίζει κανείς; Ένα ήταν σίγουρο: Δεν θα ξανάβρισκε ποτέ τον δρόμο. Δεν θα τον ξανάβρισκε χωρίς οδηγό.
Είχαν φτάσει στο τέρμα. Θύρα και πάλι αρματωμένη μπροστά τους. Βαριά σιωπή. Η σιγή της ύστατης ώρας. Που ήρθε να διακόψει μόνο το τρίξιμο της κλειδαριάς. Το γκρίνιασμα του σκουριασμένου σίδερου.
Μισάνοιξε η βαριά θύρα. Ισχνό φως στο εσωτερικό. Υπερκόσμιο. Μυστηριακό. Υπόγειο; Μπουντρούμι; Κενοτάφιο;
Και τότε, τότε μόνον μίλησε ο Τούρκος:
«Εσείς οι Έλληνες, δεν πιστεύετε στον θρύλο του Μαρμαρωμένου Βασιλιά; Δεν λέτε και ξαναλέτε μεταξύ σας, πως βόλι εχθρού δεν τον άγγιξε; Πως δεν τον κατάπιε το μανιασμένο πλήθος των πορθητών της Πόλης; Αλλά πως τον τράβηξε η Παναγιά στην αγκαλιά της, για να τον κάνει Αθάνατο. Δεν είστε βέβαιοι πως ΖΕΙ Ο ΜΑΡΜΑΡΩΜΕΝΟΣ ΒΑΣΙΛΙΑΣ; Δεν είναι θρύλος. Ψεύτικη ελπίδα. Ονειροφαντασία. Είναι ΑΛΗΘΕΙΑ. Δες και μόνος σου».
Στο πάτωμα, μισοανασηκωμένο στον ένα αγκώνα ο Έλληνας είδε, είδε με τα μάτια του, τον ΜΑΡΜΑΡΩΜΕΝΟ ΒΑΣΙΛΙΑ. ΑΝΑΣΗΚΩΜΕΝΟ.
Ρίγος μεταφυσικό τον διαπέρασε. Θόλωσαν απ’ τα δάκρυα τα μάτια μου. Θαμπώθηκε η όραση του. Έκανε το σταυρό του. Μπροστά του, εκεί, σε απόσταση ανάσας, το ΘΑΥΜΑ. Κι ήταν αυτός, ο τυχερός, που είχε αξιωθεί να το ζήσει με τις αισθήσεις του. Σε συγκεκριμένο χώρο και χρόνο.
Πηχτή η σιωπή, σχεδόν, κοβόταν με το μαχαίρι.
Μίλησε και πάλι ο Τούρκος:
«Πριν μερικά χρόνια κειτόταν στο έδαφος ο ΜΑΡΜΑΡΩΜΕΝΟΣ ΒΑΣΙΛΙΑΣ. Τον τελευταίο καιρό άρχισε σιγά – σιγά ν’ ανασηκώνεται. Πάμε».
Ξανάκλεισαν τη θύρα. Την ξανακλείδωσαν. Αντίστροφα βγήκαν μέχρι την αυλή απ’ τα υπόγεια. Ξαναπέρασαν την καγκελένια πόρτα.
Δεν άφησαν πίσω ίχνη απ’ τις πατημασιές τους. Κανείς δεν τους είχε δει. Μπήκαν στο αυτοκίνητο πήραν τον δρόμο του γυρισμού. Σιωπηλοί. Χωρίς ν’ ανταλλάξουν κουβέντα.
Δεν είχε ακόμη ξημερώσει σαν έφτασαν στον Έβρο. Προτού αποχωρισθούν, φιλήθηκαν σταυρωτά.
Το ποτάμι κυλούσε ορμητικά προς το Αιγαίο.
«Γυρίζει πίσω το ποτάμι», μονολόγησε ο Έλλην στρατηγός «Γυρίζει όταν το θελήσει ο Θεός».
Υπηρέτησε αργότερα στο Κέντρο.
Προτού αποστρατευθεί θεώρησε υποχρέωση του ν’ αποκαλύψει το μεγάλο μυστικό στην προσωπικότητα που μας το εμπιστεύθηκε, κατονομάζοντας και τον στρατηγό, κάτω από το βλέμμα του Θεού και της Παναγιάς. Κάναμε και μείς το σταυρό μας μουρμουρίζοντας «Η ΠΟΛΙΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΕΑΛΩ»"!

Ο Στρατηγός αναφέρεται πως κοιμήθηκε το 2001 και τη μαρτυρία επιβεβαίωσε η αδελφή του Ελένη, η οποία ανέφερε επιπρόσθετα πως ο αδερφός της είχε δει και μια επιγραφή πάνω από το κεφάλι του  Μαρμαρωμένου Βασιλέα, που έγραφε το όνομα "Ιωάννης"! 

Ο ΔΙΚΕΦΑΛΟΣ ΤΟΥ ΙΩΑΝΝΗ ΒΑΤΑΤΖΗ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΑ ΝΙΚΑΙΑΣ

Αλλες μαρτυρίες αναφέρουν ότι και ο στρατηγός Μακρυγιάννης, ‘’είδε’’ τον Βατάτζη που τον ώθησε να πρωτοστατήσει στην επανάσταση της 3ης Σεπτεμβρίου.

Έγραψα τούτο το αφιέρωμα πρώτα πρώτα για μένα τον ίδιο και μετά για τους άλλους συνέλληνες και τα αδέρφια μου τους Ένωσίτες.
Ίσως είναι σημείο των καιρών, ίσως ανάγκη, ελπίδα προσδοκία για μιά έλευση ενός Γενναίου και Δίκαιου αφυπνισθέντος Μαρμαρωμένου Βασιλιά.
Ενός Ανδρείου που θα δώσει τη Λευτεριά και την παλιά Αίγλη στην Πατρίδα,
ενός Αγίου Πολεμιστή που θα ξαναπάρει το ΔΙΚΕΦΑΛΟ ΑΕΤΟ μαζί του μέσα στην Αγιά Σοφιά.....