ΚΑΝΕΙΣ ΔΕ ΞΕΧΝΑ

Μπορεί το ελλαδικό κράτος να σε ξέχασε και να μην σε αναφέρει πουθενά, αλλα εμείς οι απόγονοι των διασωθέντων της Μικρασιατικής καταστροφής δε σε ξεχνάμε. Η ευγνωμοσύνη μας και η σκέψη μας σε συνοδεύουν πάντα, υπέροχε άνθρωπε και σωτήρα ψυχών Ασα Τζένιγκς.
ΑΘΑΝΑΤΟΣ

22 ΜΑΪΟΥ

Νάχα τ' αθάνατο νερό, ψυχή καινούργια νάχα, να σούδινα, να ξύπναγες για μια στιγμή μονάχα. 

19 ΜΑΪΟΥ

Το αίμα των αθώων, οι διωγμοί, η προσφυγιά, ο αγώνας για τη ζωή, τα πανάρχαια δίκια μας κι ότι κατέγραψε η νεότερη ιστορία, μας χαλυβδώνουν τη ψυχή.
Δεν ξεχνάμε.
Α.Ε.Κ. και Πόντος με μπροστάρη τον ΑΕΤΟ προχωράνε.....προχωράνε μαζί.

AEK ΚΥΠΕΛΛΟΥΧΟΣ 2016

17/05/2016 οσφπ-ΑΕΚ 1-2

Η Ιστορία σου δε τελειώνει ΑΕΚ Ιδέα μοναδικιά...

ΑΛΙΜΟΝΟ ΑΝ ΤΟ ΠΟΝΤΙΑΚΟ ΕΞΑΡΤΩΝΤΑΝ ΑΠΟ ΤΟΝ ΦΙΛΗ ΤΟΝ ΓΙΩΡΓΑΚΗ ΤΗΝ ΓΙΑΦΚΑ (-ΕΣ) ΤΟΥ ΣΥΡΙΖΑ ΚΑΙ ΤΟ ΒΑΘΥ ΚΡΑΤΟΣ

ΤΟΥ ΜΙΧΑΛΗ ΧΑΡΑΛΑΜΠΙΔΗ
Δεν είναι μόνο ο Φίλης. Είναι μια σταλινογενής Κεμαλοφασιστική αριστερά, ψευτοαριστερά που πεθαίνει. Όσον αφορά το ζήτημα της Ποντιακής γενοκτονίας. Αλίμονο αν το Ποντιακό εξαρτώνταν από το τι λέει ο Φίλης, ο Γιωργάκης, η Αυγή, η γιάφκα (-ες) του ΣΥΡΙΖΑ και το βαθύ περιφερειακό νεοεθνικόφρων κράτος. Εκεί δεξιοί και αριστεροί συναντώνται. Αυτό θα σήμαινε ότι δεν είμαστε σοβαροί, υπεύθυνοι
.Το Ποντιακό κινείται σε άλλες υψηλές διανοητικές, επιστημονικές, ηθικές και αισθητικές σταθερές. Για αυτό έχει μεγάλες νίκες, μεγάλη αίγλη διεθνώς. Στους διεθνείς θεσμούς, στην κοινωνία πολιτών, στους ακαδημαϊκούς θεσμούς.

Πολλά μπορώ να σας διηγηθώ. Μου προκάλεσε όμως εντύπωση, δεν το περίμενα, παρ’ όλο που η γνώμη μου δεν είναι καλή για αυτόν τον κόσμο, η σιωπή των φίλων και συγγενών του Ανδρέα Παπανδρέου. Ένας κόσμος που έκανε καριέρες και περιουσίες. «Δεν θα τους ήξερε ο θυρωρός της πολυκατοικίας τους χωρίς τον Ανδρέα». Όπως ειπώθηκε.

Ο φασισμός του κειμένου του Φίλη της 20ής Αυγούστου του 2014 εντοπίζεται, εκφράζεται στην αναφορά του στο Ανδρέα Παπανδρέου, τον Πρωθυπουργό της αναγνώρισης της Ποντιακής γενοκτονίας. Θα ήμουν ανέντιμος αν δεν υπεράσπιζα την μνήμη του σ’ αυτήν την πολιτική του στιγμή. Σε μια υγιή χώρα θα παρενέβαιναν από τότε οι θεσμοί και εκπρόσωποι όλων των επιπέδων και χώρων. Μόλις εμφανίσθηκε αυτό το φασιστικό κείμενο στην Αυγή. Τότε υπήρξε σιωπή. Τώρα πολλές κραυγές είναι κραυγές ενόχων που θέλουν να νομιμοποιηθούν.

Ποιο είναι το θετικό, το ελπιδοφόρο. Ότι όλος αυτός ο κόσμος καταρρέει, μετατοπίζεται, μεταφέρεται όχι στο χρονοντούλαπο αλλά στην χωματερή της ιστορίας. Εκεί που η ιστορία μαζεύει τα μπάζα της. Τα τοξικά μπάζα της.

http://polis-agora.blogspot.gr/2015/11/blog-post_39.html#more

ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ

Αητέντς' επαραπέτανεν
Ψηλά 'ς σα επουράνια
ούϊ αμάν, αμάν.

Είχεν τσιαγκία κόκκινα
Και το κουδούκ' νατ' μαύρον
ούϊ αμάν, αμάν.

Κι εκράτ' νεν και 'ς σα κάρτσια του
Παλληκαρί' βρασιόνας
ούϊ αμάν, αμάν.

Αητέ μ' για δός μ' ας σο κρατείς
Για πε με όθεν κείται
ούϊ αμάν, αμάν.

Ας' σο κρατώ 'κι δίγω σε
Αρ' όθεν κείται λέγω
ούϊ αμάν, αμάν.

Ακεί 'ς 'σο πέραν το ρασίν
Σο πέραν καν τ' ελάτια
ούϊ αμάν, αμάν.

Μαύρα πουλία τρωγν' ατον
Και άσπρα τριγυλίσκουν
ούϊ αμάν, αμάν.

Τραντέλλεναν εσκότωσαν
και κείται ματωμένος
ούϊ αμάν, αμάν...

'Σ σην θάλασσαν κολυμπετής
σ' ομάλια πεχληβάνος
ούϊ αμάν, αμάν.

'Σ σον πόλεμον τραντέλλενας
Του Πόντου παλληκάρι
ούϊ ναϊλιε 'μεν ντο θα 'ίνουμε.

ΑΘΑΝΑΤΗ ΑΕΚΑΡΑ

Η Αγιά Σοφιά σε κοιτάει περήφανα

Τα κύματα του Βοσπόρου σου στέλνουν χαιρετίσματα

Οι αλησμόνητες Πατρίδες σ' αγκαλιάζουν

Ο εμπνευστής σου σε καμαρώνει

Ο Μαρμαρωμένος Βασιλιάς σε περιμένει

Οι δρόμοι μιλάνε για σένα

Οι άνθρωποι σε λατρεύουν

ΑΕΚ Ιδέα μοναδικιά

ΑΕΚΑΡΑ Σ' ΑΓΑΠΑΜΕ

ΝΤΡΟΠΗ ΣΤΟ ΣΥΡΙΖΑ

Ενωσίτες
οι μέρες όπως βλέπετε είναι ομιχλώδεις.
Απ όπου και να το πιάσεις το θέμα βρωμάει.
Ένα κόμμα που ευαγγελίζεται το καινούργιο στη πολιτική ζωή της χώρας και βάζει όπως λένε πάνω από όλα την κοινωνική ευαισθησία παρουσιάζεται να μη ξέρει τι του γίνεται…και θέλουν να κυβερνήσουν τρομάρα τους.
ΤΑ ΔΕΝΤΡΑ ΠΑΝΩ ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ.
Ένας δήμαρχος (του 18%) που βρήκε ένα λόγο για να δικαιολογήσει την ύπαρξή του σε αυτή τη ζωή και να παραμυθιάζει τους δημότες του.
Αγώνας ζωής να σώσει 40 δένδρα και έτσι να αντιμετωπίσει αποτελεσματικά το πρόβλημα ανάπτυξης και πείνας στον δήμο του.
Οι μόνοι στην Ελλάδα που δεν θέλουν το γήπεδο της ΑΕΚ είναι ο ΣΥΡΙΖΑ και οι ολυμπιακοί , τυχαίο???
Εμείς όμως Ενωμένοι.
Σταθεροί στό όραμά μας.
Γήπεδο στη Νέα Φιλαδέλφεια.
Όσο είμαστε μία γροθιά μη φοβόσαστε τίποτα , η πορεία προς την κορυφή και στην αναγέννηση δεν σταματάει με τίποτα.
Το δίκαιο και η Ιστορία είναι με το μέρος μας.
Όλοι κοντά στην ΑΕΚ.
Η Βασίλισσα απογειώθηκε, ένα θερμό ευχαριστώ στο παλιό μας μέλος τον κύριο Αγγελόπουλο για τις προσπάθειες που κάνει να οδηγήσει την ΑΕΚ και πάλι στην κορυφή.
ΚΟΠΗ ΠΙΤΑΣ
Την Κυριακή μετά τον αγώνα με τον Άλιμο κόβουμε την Πρωτοχρονιάτικη πίτα στη Λέσχη μας.
Καλούμε όλα τα μέλη μας και όλους τους Ενωσίτες να μας τιμήσουν με την παρουσία τους.
Η ΕΝΩΣΗ απαιτεί ΕΝΩΣΗ
Eσπερίδων 95 Καλλιθέα
Σ.Φ. ΚΑΛΛΙΘΕΑΣ 1962
DEFENDERS»

ΜΕΛ: ΟΛΕΣ ΟΙ ΧΟΥΝΤΕΣ ΠΕΦΤΟΥΝ

ANAKΟΙΝΩΣΗ ΣΦΑΕΚ ΚΑΛΛΙΘΕΑΣ

Ενωσίτες το ζήσαμε και αυτό,
άρχισαν να φωνάζουν οι κλέφτες οτι τους κλέβουν…
Φωνάζει ο Μαρινάκης επικαλούμενος τον μόνιμο συνομιλητή του στις κασέτες της ΕΥΠ Σαρρή.
Ως νέα Μάρθα Βούρτση βγήκε στα κανάλια και έκανε δηλώσεις εκφράζοντας τον πόνο του για το Ελληνικό ποδόσφαιρο και την αγωνία του για το τι θα γίνει στη superliga του χρόνου.
Ο οποιοσδήποτε δικαιούται να φωνάζει όχι όμως αυτός και η παρέα του…
Όλα δείχνουν οτι άλλη μία προβοκάτσια με στόχο την ΑΕΚ στήθηκε από το παρακράτος που διοικεί το Ελληνικό ποδόσφαιρο τα τελευταία χρόνια…
Eνωσίτες,
όπως έχουμε πεί τόσες φορές φέτος , αυτοσυγκράτηση, βλέπουν οτι μία ομάδα αρχίζει να τους απειλεί τα ισόβια σκήπτρα και τα δεκάδες εκατομμύρια που εισπράτουν με τις πλάτες της ΕΠΟ χρόνια τώρα και θα κάνουν ότι μπορούν για να το αποφύγουν.
Ολοι κοντά στην ομάδα.
Η ΕΝΩΣΗ απαιτεί ΕΝΩΣΗ
Εσπερίδων 95 Καλλιθέα
2109594135

AEKοσμος

ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΔΟΛΟΦΟΝΩΝ...!

Του Παπά Ηλία Υφαντή

Δεν έχει περάσει πολύς καιρός, αφότου είχα επισκεφτεί το γνωστό μου ερημίτη, και αναγκάστηκα να τον επισκεφτώ και πάλι.

Αυτή τη φορά με ανάγκασε το σχετικό με την υπερφορολόγηση των πολυτέκνων ρεπορτάζ στο «ΧΩΝΙ» (6-7-14) του Κωνσταντίνου Αγόρη. Όπου με πλήρη σαφήνεια και παραστατικότητα μας δίνει όλες τις παραμέτρους του δολοφονικού σεναρίου, το οποίο έχουν εκπονήσει, προκειμένου να εξαφανίσουν την πολύτεκνη οικογένεια. Που σημαίνει ότι το φοροληστρικό καθεστώς ποντάρει ακριβώς στο γεγονός ότι οι αποδοχές του πολύτεκνου υποδιαιρούνται και τα έξοδά του πολλαπλασιάζονται ανάλογα με τον αριθμό των μελών της οικογενείας του. Αν, για παράδειγμα, ένας υπερπολύτεκνος έχει δεκατρία παιδιά (+2 οι γονείς), οι αποδοχές του είναι δεκαπέντε φορές λιγότερες και τα έξοδά του δεκαπέντε φορές περισσότερα από έναν εργένη, που έχουν το ίδιο φορολογητέο εισόδημα. Που σημαίνει ότι, αν, σύμφωνα με το ρεπορτάζ του κ. Αγόρη, τα έσοδα είναι κάπου 42.000 ευρώ, ο πληρωτέος φόρος ανέρχεται στις 10.900 ευρώ. Ποσό που...
ο εργένης μπορεί να πληρώσει. Ο πολύτεκνος όμως και πολύ περισσότερο ο υπερπολύτεκνος σε καμιά περίπτωση!…

Ρώτησα, λοιπόν, τον ερημίτη:

-Πως είναι δυνατόν να ζητούν απ’ τον πολύτεκνο και τον καθένα Έλληνα πολίτη να κάμει δυνατά τα αδύνατα;

-Στην περίπτωση αυτή, είπε, μόνο μια εξήγηση υπάρχει: Ότι αυτοί, που παίρνουν τέτοιες αποφάσεις για το λαό, δεν συνιστούν ευνομούμενες δημοκρατικές κυβερνήσεις, αλλά εταιρίες απατεώνων και δολοφόνων. Ιδιαίτερα μάλιστα όταν στο παρελθόν καπηλεύτηκαν στο έπακρον το τρίπτυχο: πατρίς, θρησκεία οικογένεια. Όπως, για παράδειγμα, ο αξιότιμος υφυπουργός «ανάπτυξης», που επεξέτεινε το μέτρο της κατάργησης της Κυριακής αργίας από τις εφτά στο σύνολο των Κυριακών. Και μάλιστα κατά την 300ή επέτειο από το γενέθλιο έτος (1714) του μεγάλου εθνομάρτυρα Κοσμά του Αιτωλού. Ο οποίος υπερασπίστηκε μέχρι θανάτου την κυριακάτικη αργία. Όταν ο κ. Γιακουμάτος, εδώ και χρόνια, παρίστανε τον υπέρμαχο της Ορθοδοξίας, για να παγιδεύει τους εύπιστους θρησκευόμενους..

Η πατρίδα μας, συνέχισε, πέρα από πανέμορφη χώρα, είναι και πάμπλουτη: Και γι’ αυτόν ακριβώς το λόγο η εταιρία διεθνών και ντόπιων δολοφόνων φρόντισαν να της φορέσουν την αγχόνη της υπερχρέωσης. Έτσι ώστε να τη φέρουν στο σημερινό αδιέξοδο κατάντημα. Πράγμα που κάνουν τώρα και για τον καθένα Έλληνα πολίτη. Με το πετσόκομμα των αποδοχών του και των πολλαπλασιασμό των φόρων. Έτσι ώστε, με την υπερχρέωση, να μας αφαιρέσουν κάθε ίχνος αυτάρκειας και να μας μεταβάλουν σε αυτόχειρες ή δούλους μεσαιωνικούς.

Ιδιαίτερα στην περίπτωση των πολυτέκνων αποκαλύπτονται τα γενοκτονικά τους σχέδια. Η απροκάλυπτη, δηλαδή, πρόθεσή τους να αφανίσουν τους Έλληνες. Και, προκειμένου να μας καταφέρουν καίρια πλήγματα, επιλέγουν ως το πλέον ευαίσθητο σημείο, την οικογένεια. Ποιος νέος με τις σημερινές συνθήκες τολμά να δημιουργήσει οικογένεια; Οι περισσότεροι νέοι και νέες, που δεν έχουν μεταναστεύσει, έμειναν γεροντοκόρες και γεροντοπαλίκαρα. Αλλά στους δολοφόνους αυτούς δεν αρκούν μόνο τα αποτρεπτικά για τη δημιουργία οικογένειας μέτρα, που παίρνουν. Θέλουν άρον, άρον να εξοντώσουν και τις ήδη υφιστάμενες οικογένειες. Και το πόσο αποφασισμένοι είναι, προκειμένου να το πετύχουν, φαίνεται από την κανιβαλική συμπεριφορά τους απέναντι στην πολύτεκνη οικογένεια.

Το γεγονός, εξάλλου, ότι ζητούν από τον Έλληνα πολίτη και ιδιαίτερα τον πολύτεκνο να κάμει δυνατά τα αδύνατα αποκαλύπτει ένα πολύ καταχθονιότερο σχέδιό τους: Χαρακτηριστικά των Ελλήνων διαχρονικά είναι η λογική και το ήθος, πάνω στα οποία θεμελιώθηκε ο μεγάλος πολιτισμός μας. Με τα εξωφρενικά, λοιπόν, και άκρως αμοραλιστικά μέτρα, που παίρνουν εναντίον μας επιδιώκουν να δολοφονήσουν, πέρα απ’ την οικονομική και βιολογική μας υπόσταση, την ψυχή και την καρδιά των Ελλήνων. Και να αποσαθρώσουν τα πνευματικά και ηθικά θεμέλια του πολιτισμού μας:

Ή μήπως και η παιδεία μας δεν δολοφονείται; Με την βαρβαρότητα του απανθρωπισμού και του σκοταδισμού! Με το κλείσιμο των σχολείων, την τρομοκρατία σε βάρος των δασκάλων με τη δαμόκλεια σπάθη των απολύσεων και της ανεργίας. Τις μεταλλάξεις των μαθημάτων, που απαλλοτριώνουν τα παιδιά μας απ’ την μακραίωνη πολιτισμική μας παράδοση. Έτσι ώστε να είναι έτοιμα να αλεστούν στην κρεατομηχανή της σιωνιστικής και ναζιστικής τοκογλυφικής αισχροκέρδειας.

Ή μήπως και ο τομέας της υγεία μας δεν δολοφονείται παρόμοια; Με το κλείσιμο των νοσοκομείων και την παράλληλη εισαγωγή των γενώσιμων φαρμάκων και μεταλλαγμένων τροφών. Με τα οποία αφού εξαποστείλουν χιλιάδες και εκατομμύρια Ελλήνων «εις τα αιωνίους μονάς», πιθανότατα να ζητήσουν οψέποτε υποκριτικότατα συγνώμη για το «λάθος» τους…

Θυμάσαι μήπως την «ασύμμετρη απειλή» εκείνων των προεκλογικών δολοφονικών πυρκαγιών του 2007 και 2009 με τις δεκάδες ανθρωποθυσίες; Ε, λοιπόν, σήμερα αποδεικνύεται ότι ήταν απόλυτα συμμετρικές με τα μέτρα τα οποία πήραν και παίρνουν στη συνέχεια οι δολοφονικές μνημονιακές κυβερνήσεις:

Και, προκειμένου ν’ αποπροσανατολίσουν το λαό, απ’ το όργιο των κανιβαλικών τους βαναυσουργημάτων, επιχειρούν να παρουσιάσουν ένα κόμμα ως μορμολύκειο! «Βαφτίζοντάς» το εγκληματική οργάνωση και κλείνοντας τους βουλευτές του στη φυλακή. Σάμπως να ήταν ποτέ δυνατόν να πείσουν τη συντριπτική πλειονότητα του λαού ότι μπορεί να υπάρξει εγκληματικότερη οργάνωση απ’ το δικό τους σιωνοναζιστικό καθεστώς! Και των σατανιστών πατρώνων τους…

Και ο ερημίτης κατέληξε: Είναι τραγικό λάθος ν’ αφήνουμε το λαό να πιστεύει ότι ο απροκάλυπτος εναντίον μας οικονομικός και πολιτισμικός τυφώνας οφείλεται σε ανθρώπινα λάθη. Όταν και οι πέτρες φωνάζουν ότι πρόκειται για γενοκτονία, χαλκευμένη απ’ την σιωνοναζιστική εταιρία ντόπιων και διεθνών δολοφόνων! …

παπα-Ηλίας

ΜΕ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΚΑΙ ΤΗΣ Α.Ε.ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΕΩΣ Η ΚΑΤΑΘΕΣΗ ΣΤΕΦΑΝΩΝ ΣΤΟ ΣΥΝΤΑΓΜΑ

Η φετινή  κεντρική εκδήλωση τιμής  και μνήμης για την 561 επέτειο από την Αλωση της Πόλης, της  Οικουμενικής Ομοσπονδίας Κωνσταντινουπολιτών ολοκληρώθηκε το πρωί της Κυριακής,  με την κατάθεση στεφάνων στο Σύνταγμα.
Mετά από απουσία πολλών ετών, μαζί με τα Κωνσταντινουπολίτικα Σωματεία και τα λάβαρα με τον δικέφαλο αετό, στην κατάθεση στεφάνων συμμετείχε και  η Αθλητική Ενωση Κωνσταντινουπόλεως (ΑΕΚ),  με τον Γενικό Διευθυντή της κ. Αλέξη Δέδε. Η παρουσία της ΑΕΚ και του κ. Δέδε, έγινε δεκτή με ιδιαίτερη ικανοποίηση από τους Κωνσταντινουπολίτες που βλέπουν την ομάδα να οργανώνεται σε όλα τα επίπεδα.
Οταν ξαναβλέπεις την ΑΕΚ στο Σύνταγμα, όταν η ομάδα δίνει σημασία και στις λεπτομέρειες, σημαίνει ότι ξαναμεγαλώνουμε, ερχόμαστε…σχολίασαν με χαμόγελα ικανοποίησης στο mikrasiatis.gr παράγοντες των Κωνσταντινουπολιτών.
Πηγή Δίκτυο Mikrasiatis.gr http://mikrasiatis.gr/me-symmetoxi-kai-tis-aek-i-katathesi-stefanon/

29 ΜΑΙΟΥ Η ΠΟΛΗ ΠΕΦΤΕΙ ΩΡΑ 20.00-ΜΑΡΤΥΡΙΑ ΕΝΟΣ ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΤΗ

Το παρακάτω είναι μια λαϊκή αφήγηση για τις τελευταίες ώρες ενός ανώνυμου Ελληνα πολεμιστή στα τείχη της Πόλης. Εντυπωσιάζει η χρονολογική ακρίβεια των γεγονότων, έτσι όπως έχει σωθεί σε χειρόγραφο του 15ου αιώνα και η παραστατικότητα με την οποία μιλάει ο συγκεκριμένος, ο οποίος τελικά πρέπει να διασώθηκε.

Aπό αυτή την μαρτυρία και από άλλες όπως του Ρωσικού Χρονικού και του
Χρονικού της Αλωσης του Φραντζή, οι Τούρκοι μπήκαν στη Πόλη μεταξύ 19.30 και 20.00 το απόγευμα της 29ης Μαΐου 1453, ακριβώς 561 χρόνια πριν.

"Πλησιάζει η ενδέκατη ώρα της ημέρας. Φοβάμαι. Τα δόντια μου τρίζουν κάθε φορά που ακούγεται μια δυνατή ομοβροντία. Το βλήμα ταξιδεύει στον αέρα και πέφτει πάνω στα τείχη σκορπίζοντας τους ηρωικούς υπερασπιστές τους. Το σφύριγμά του δεν είναι προειδοποιητικό –είναι το τραγούδι της φωτιάς πριν πέσει στα κεφάλια μας. Ίσως το επόμενο κεφάλι να ‘ναι το δικό μου.

Για 56 ολόκληρες μέρες μας σφυροκοπάνε οι Οθωμανοί από τη στεριά και τη θάλασσα. Εμείς λιγοστεύουμε μέρα με τη μέρα, ενώ αυτοί μαζεύουν στρατό από όλες της πλευρές και μας σφίγγουν μέσα στα τείχη σαν τη θηλιά στο λαιμό. Σήμερα βρέχει ασταμάτητα από το πρωί και μια πυκνή ομίχλη έχει θρονιαστεί πάνω στην Πόλη. Κακό σημάδι. Το Χρυσό Κέρας έχει χαθεί από τα μάτια μας.

Καθώς σουλατσάρουν ανενόχλητα στα νερά του τα πλοία του εχθρού, το μόνο που φαίνεται είναι η φωτιά που φτύνουν τα κανόνια όταν βαράνε. Πίσω μου οι Βλαχερνές είναι παραδοσμένες στον καπνό και τη σκόνη. Παντού πτώματα και οδυρμοί.

Τα σοκάκια γέμισαν θρήνους και όσοι μείναμε να πολεμάμε έχουμε θεριστεί από την πείνα, τη βρώμα, την αϋπνία και τα κανόνια. Μόνο η Παναγιά των Βλαχερνών στέκεται όρθια, θαρρείς πως έχει ρίξει πάνω της ο Θεός ένα βέλο που την προστατεύει.

Με το ηθικό μας να ‘χει γίνει σμπαράλια, ευτυχώς υπάρχει και η Παναγιά να μας κρατάει όρθιους στην άνιση τούτη μάχη. Βγάζω το σταυρό από το στήθος και τον φιλάω. Σφίγγω γερά τη σπάθα μου και την καρδιά μου για ν’ αντέξω.

Πλησιάζει η μέση της μέρας. Για μια στιγμή τα κανόνια σιωπούν. «Στα τείχη, στα τείχη γρήγορα!» ακούγεται η βροντερή κραυγή του γενοβέζου στρατηγού Ιουστινιάνη, καθώς πετάγεται όρθιος με το ξίφος στο χέρι. Οι Οθωμανοί απλώνουν σκάλες στα τείχη μας που έχουν χαμηλώσει και μας πιέζουν. «Κρατάτε γερά ορέ Ρωμιοί!» φωνάζει καθώς αποκρούουμε τα κύματα των γεννίτσαρων που προσπαθούν με λύσσα να μας απωθήσουν.

Σκαρφαλώνουν στα τείχη κι εμείς από πάνω τους ρίχνουμε καυτό λάδι και φωτιά, μα αυτοί, σαν να τους σπρώχνει ένα αόρατο χέρι, δεν εγκαταλείπουν, ούτε σκιάζονται, κατεχόμενοι από μια μανία απάνθρωπη πεθαίνουν με οργή στα μάτια, όχι με φόβο.

Κάθε φορά τους νικάμε, κάθε φορά ξανάρχονται όλο και περισσότεροι, σαν τα κύματα της θάλασσας που φουρτουνιάζει και δεν την βαστάει ο μόλος. Εμείς αντέχουμε, μα οι νίκες αυτές δεν φτάνουν για να μας ανεβάσουν το πεσμένο ηθικό, φαντάζουν προσωρινές μπρος στο κακό που έχει σκύψει από πάνω μας και μας πλακώνει. Φοβάμαι κι εγώ, φοβούνται κι όλοι δίπλα μου, ο φόβος μας μυρίζει στον αέρα και φτάνει στις μύτες των Οθωμανών.

Τα αδύναμα τείχη αυτά είχαν προδώσει την Πόλη πριν από 250 χρόνια, όταν οι Φράγκοι είχαν πάρει την Πόλη. Οι εχθροί μας το ξέρουν, γι’ αυτό τώρα το χτυπούν με τα μεγάλα κανόνια τους. Και τι δεν έχουν δοκιμάσει για να μπουν στην Πόλη οι εχθροί…

Μέρες και νύχτες έσκαβαν Σέρβοι σκαφτιάδες ν’ ανοίξουν σήραγγα κάτω από τα τείχη, αλλά ανακαλύψαμε το κόλπο τους και τους σακατέψαμε. Από όλη την Ανατόλια έστειλαν άτακτους βαζιβουζούκους σαν πρόβατα σε σφαγή, αφού ήμασταν καλά ταμπουρωμένοι και τους διαλύσαμε. Κατάφεραν όμως να πάρουν τον Γαλατά και να κόψουν τις προμήθειες που μας έφερναν οι Γενοβέζοι με τα πλοία τους. Τότε μπήκαν στο Χρυσό Κέρας και από τότε μας χαλάνε τα τείχη πέτρα την πέτρα.

Ο ήλιος έχει περάσει από την μέση. Πρέπει να πλησιάζει απόγευμα. Οι γεννίτσαροι μας έχουν ζώσει από κάτω. Κάτι ετοιμάζουν.

Σε λίγο βραδιάζει. Λες να γλιτώσουμε και σήμερα; Αλλά πώς; Μια γερή κανονιά είχε γκρεμίσει το τείχος πάνω από την Κερκόπορτα και την άνοιξε. Όταν το κατάλαβαν οι Οθωμανοί, ξεχύθηκαν μέσα στην Πόλη.

Πρώτος ο Ιουστινιάνης ορμά στη μάχη μαζί με τα πρωτοπαλίκαρά του για να σπρώξουν τους Οθωμανούς έξω από τα τείχη. Ανταμώσαμε τους γεννίτσαρους μέσα στα χαλάσματα και ήρθαμε στα χέρια. Πίσω τους ακολουθούν εκατοντάδες άλλοι κραυγάζοντας, ενώ εμείς είμαστε μια χούφτα πολεμιστές.

Οι κατάφρακτοι εφορμούν μέσα στη μάχη, τα άλογα πατάνε πάνω σε πτώματα αλλά εκεί τους περιμένουν με κοντάρια οι Οθωμανοί και τους ανακόπτουν. Δίχως ορμή οι καβαλάριδες μέσα στη μάχη παλεύουν να σταθούν, αλλά με τα χέρια και τις λόγχες τους πετάνε κάτω.

Ο φόβος πλέον έχει κυριεύσει τα κορμιά μας που τρέμουν και σαν κλοτσιά στο στομάχι μας καλεί η φυγή, να φύγουμε όλοι, να ζήσουμε λίγο ακόμα, να κατεβάσουμε τα όπλα και να παραδοθούμε στον εχθρό μήπως δείξει επιείκεια και μας αφήσει να ζήσουμε. Η Πόλη όμως μας κοιτά και βασίζεται πάνω μας. Πρέπει να πολεμήσουμε. Για την Πόλη. Για τον Αυτοκράτορα. Για το Θεό μας.

Ξαφνικά ο Ιουστινιάνης πέφτει κάτω βαριά τραυματισμένος από μια λόγχη στο πλευρό. Οι Γενοβέζοι τρομάζουν βλέποντας τον ατρόμητο αρχηγό τους στα αίματα και κάνουν πίσω. Είναι πολλοί οι εχθροί και δεν τους βαστάμε άλλο.

Πισωπατάμε και πέφτουμε ένας ένας. Τα πρώτα λάβαρα των Οθωμανών στήνονται πάνω στα τείχη. Τότε από άκρη σε άκρη η τρομακτική είδηση φτάνει σε όλη την Πόλη. «Η Πόλις Εάλω».

Ο ήλιος αρχίζει να δύει και μαζί του κι εμείς. Πόλη την λένε επειδή είναι η ομορφότερη πόλη του κόσμου. Ο Γαλατάς, η Πέρα, ο Βόσπορος και η Αγιά Σοφιά θα μείνουν θύμησες να ταξιδεύει ο νους μου εκεί στον κάτω κόσμο και να φχαριστιέται.

Δεν με βαστά το βάρος του σπαθιού και η πανοπλία με κουράζει.

Ας βγάλω την περικεφαλαία ν’ αντικρύσω καλά για τελευταία φορά την Πόλη.

Ας γονατίσω περιμένοντας τη μοίρα μου.

Δεν θα την ξαναδώ ποτέ"...
Πηγή : http://www.anti-ntp.net/2014/05/29-1453-2000-vid.html

ΚΑΜΙΑ ΔΥΝΑΜΗ...

Η ΑΠΟΒΑΣΗ ΤΟΥ ΚΕΜΑΛ ΣΤΗΝ ΣΑΜΨΟΥΝΤΑ ΚΑΙ Η ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΤΟΥ ΠΟΝΤΟΥ (19 ΜΑΙΟΥ 1919)

Η Γενοκτονία των Ποντίων θεωρείται μια από τις πρώτες σύγχρονες γενοκτονίες.

Η γενοκτονία ήταν ένα προμελετημένο έγκλημα, το οποίο η κυβέρνηση των Νεότουρκων έφερε σε πέρας με συστηματικότητα. Οι μέθοδοι που χρησιμοποίησε ήταν ο ξεριζωμός, η εξάντληση στις κακουχίες, τα βασανιστήρια, η πείνα και η δίψα, και τα στρατόπεδα θανάτου στην έρημο.

Ένα εκλεκτό τμήμα του Ελληνισμού ζούσε στα βόρεια της Μικράς Ασίας, στην περιοχή του Πόντου, μετά τη διάλυση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας. Η άλωση της Τραπεζούντας το 1461 από τους Οθωμανές δεν τους αλλοίωσε το φρόνημα και την ελληνική τους συνείδηση, παρότι ζούσαν αποκομμένοι από τον εθνικό κορμό. Μπορεί να αποτελούσαν μειονότητα -το 40% του πληθυσμού, αλλά γρήγορα κυριάρχησαν στην οικονομική ζωή της περιοχής, ζώντας κυρίως στα αστικά κέντρα.

Η οικονομική τους ανάκαμψη συνδυάστηκε με τη δημογραφική και την πνευματική τους άνοδο. Το 1865 οι Έλληνες του Πόντου ανέρχονταν σε 265.000 ψυχές, το 1880 σε 330.000 και στις αρχές του 20ου αιώνα άγγιζαν τις 700.000. Το 1860 υπήρχαν 100 σχολεία στον Πόντο, ενώ το 1919 υπολογίζονται σε 1401, ανάμεσά τους και το περίφημο Φροντιστήριο της Τραπεζούντας. Εκτός από σχολεία διέθεταν τυπογραφεία, περιοδικά, εφημερίδες, λέσχες και θέατρα, που τόνιζαν το υψηλό τους πνευματικό επίπεδο.
 Το 1908 ήταν μια χρονιά - ορόσημο για τους λαούς της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Τη χρονιά αυτή εκδηλώθηκε και επικράτησε το κίνημα των Νεότουρκων, που έθεσε στον περιθώριο τον Σουλτάνο. Πολλές ήταν οι ελπίδες που επενδύθηκαν στους νεαρούς στρατιωτικούς για μεταρρυθμίσεις στο εσωτερικό της θνήσκουσας Αυτοκρατορίας.

Σύντομα, όμως, οι ελπίδες τους διαψεύστηκαν. Οι Νεότουρκοι έδειξαν το σκληρό εθνικιστικό τους πρόσωπο, εκπονώντας ένα σχέδιο διωγμού των χριστιανικών πληθυσμών και εκτουρκισμού της περιοχής, επωφελούμενοι της εμπλοκής των ευρωπαϊκών κρατών στο Α' Παγκόσμιο Πόλεμο. Το ελληνικό κράτος, απασχολημένο με το «Κρητικό Ζήτημα», δεν είχε τη διάθεση να ανοίξει ένα ακόμη μέτωπο με την Τουρκία.
 Οι Τούρκοι με πρόσχημα την «ασφάλεια του κράτους» εκτοπίζουν ένα μεγάλο μέρος του ελληνικού πληθυσμού στην αφιλόξενη μικρασιατική ενδοχώρα, μέσω των λεγόμενων «ταγμάτων εργασίας» («Αμελέ Ταμπουρού»). Στα «Τάγματα Εργασίας» αναγκάζονταν να υπηρετούν οι άνδρες που δεν κατατάσσονταν στο στρατό. Δούλευαν σε λατομεία, ορυχεία και στη διάνοιξη δρόμων, κάτω από εξοντωτικές συνθήκες. Οι περισσότεροι πέθαιναν από πείνα, κακουχίες και αρρώστιες.
Αντιδρώντας στην καταπίεση των Τούρκων, τις δολοφονίες, τις εξορίες και τις πυρπολήσεις των χωριών τους, οι Ελληνοπόντιοι, όπως και οι Αρμένιοι, ανέβηκαν αντάρτες στα βουνά για να περισώσουν ό,τι ήταν δυνατόν. Μετά τη Γενοκτονία των Αρμενίων το 1916, οι τούρκοι εθνικιστές υπό τον Μουσταφά Κεμάλ είχαν πλέον όλο το πεδίο ανοιχτό μπροστά τους για να εξολοθρεύσουν τους Ελληνοπόντιους. Ό,τι δεν κατάφερε ο Σουλτάνος σε 5 αιώνες το πέτυχε ο Κεμάλ σε 5 χρόνια!

Το 1919 οι Έλληνες μαζί με τους Αρμένιους και την πρόσκαιρη υποστήριξη της κυβέρνησης Βενιζέλου προσπάθησαν να δημιουργήσουν ένα αυτόνομο ελληνοαρμενικό κράτος. Το σχέδιο αυτό ματαιώθηκε από τους Τούρκους, οι οποίοι εκμεταλλεύθηκαν το γεγονός για να προχωρήσουν στην «τελική λύση».

Στις 19 Μαΐου 1919 ο Μουσταφά Κεμάλ αποβιβάζεται στη Σαμψούντα για να ξεκινήσει τη δεύτερη και πιο άγρια φάση της Ποντιακής Γενοκτονίας, υπό την καθοδήγηση των γερμανών και σοβιετικών συμβούλων του. Μέχρι τη Μικρασιατική Καταστροφή το 1922 οι Ελληνοπόντιοι που έχασαν τη ζωή τους ξεπέρασαν τους 200.000, ενώ κάποιοι ιστορικοί ανεβάζουν τον αριθμό τους στις 350.000. Όσοι γλίτωσαν από το τουρκικό σπαθί κατέφυγαν ως πρόσφυγες στη Νότια Ρωσία, ενώ γύρω στις 400.000 ήλθαν στην Ελλάδα. Με τις γνώσεις και το έργο τους συνεισέφεραν τα μέγιστα στην ανόρθωση του καθημαγμένου εκείνη την εποχή ελληνικού κράτους και άλλαξαν τις πληθυσμιακές ισορροπίες στη Βόρειο Ελλάδα.

Με αρκετή, ομολογουμένως, καθυστέρηση, η Βουλή των Ελλήνων ψήφισε ομόφωνα στις 24 Φεβρουαρίου 1994 την ανακήρυξη της 19ης Μαΐου ως Ημέρα Μνήμης για τη Γενοκτονία του Ποντιακού Ελληνισμού.

defencenet

ΜΟΝΑΔΙΚΗ ΑΞΙΑ, ΦΑΡΟΣ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΜΑΣ

ΠΛΑΝΑ ΑΠΟ ΤΗ ΖΩΗ ΤΩΝ ΠΡΟΣΦΥΓΩΝ ΟΤΑΝ ΗΡΘΑΝ ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ ΤΟ 1922

Το 1922, ο νεαρός τότε απεσταλμένος της Toronto Star, Έρνεστ Χέμινγουεϊ, εκλήθη από τον αρχισυντάκτη του, μιας και βρισκόταν στην Κωνσταντινούπολη, να καλύψει την ανταλλαγή των πληθυσμών, μεταξύ Ελλήνων και Τούρκων. Η Μικρασιατική εκστρατεία που ξεκίνησε το 1918 με τους καλύτερους οιωνούς για την Ελλάδα, κατέληξε το 1922 σαν ο χειρότερος εφιάλτης. Ο πλέον μπαρουτοκαπνισμένος και ισχυρός στρατός της Νοτιανατολικής Ευρώπης, έγινε ένα τσούρμο φοβισμένων φαντάρων και ανίκανων – πλην εξαιρέσεων- αξιωματικών.

Ο νεαρός τότε ανταποκριτής είχε συγκλονιστεί από τα βάθη της ψυχής του αφού βίωσε λεπτό προς λεπτό τις θηριωδίες και τις σφαγές. Είναι χαρακτηριστικό το απόσπασμα από την πρώτη του εκδοτική δουλειά , του 1925, “Στην προκυμαία της Σμύρνης” , όπου ο ήρωας του Χέμινγουεϊ, κάποιος αξιωματικός ενός πολεμικού πλοίου των ΗΠΑ που είναι αγκυροβολημένο στον κόλπο της Σμύρνης αφηγείται : «Το χειρότερο, ήταν οι γυναίκες με τα νεκρά παιδιά. Δε μπορούσαμε να τις πείσουμε να μας δώσουν τα πεθαμένα παιδιά τους. Είχαν τα παιδιά τους, νεκρά ακόμα και έξι μέρες, αλλά δεν τα εγκατέλειπαν. Δε μπορούσαμε να κάνουμε τίποτα. Τελικά έπρεπε να τους τα πάρουμε με τη βία...»

Σε άλλο σημείο της αφήγησης του ο ήρωας του μυθιστορήματος αναφέρει για τις Ελληνίδες μητέρες της Σμύρνης: «Είχαμε ρητές εντολές να μην επέμβουμε, να μη βοηθήσουμε... Το πλοίο μας είχε τόση δύναμη που θα μπορούσαμε να βομβαρδίσουμε όλη τη Σμύρνη και να σταματήσουμε το μακελειό, αλλά η εντολή ήταν να μην κάνουμε τίποτα... Το παράξενο ήταν, [είπε ο υποτιθέμενος αξιωματούχος του αμερικάνικου πολεμικού που διηγείται την ιστορία], πώς ούρλιαζαν κάθε νύχτα τα μεσάνυχτα. Δεν ξέρω γιατί ούρλιαζαν αυτή την ώρα. Ήμασταν στο λιμάνι κι αυτές στην προκυμαία και τα μεσάνυχτα άρχιζαν να ουρλιάζουν. Στρέφαμε πάνω τους τους προβολείς και κι αυτές τότε σταματούσαν. ...».

 Στην ανταπόκριση του για την εφημερίδα στην έκδοση της 20ης Οκτωβρίου του 1922 ο Χέμινγουεϊ που ακολουθεί και καταγράφει τα καραβάνια των χιλιάδων Ελλήνων προς τη Μακεδονία, αναφέρει: «Ο άντρας σκεπάζει με μια κουβέρτα την ετοιμόγεννη γυναίκα του πάνω στον αραμπά για την προφυλάξει από τη βροχή. Εκείνη είναι το μόνο πρόσωπο που βγάζει κάποιους ήχους [από τους πόνους της γέννας]. Η μικρή κόρη τους την κοιτάζει με τρόμο και βάζει τα κλάματα. Και η πομπή προχωρά... Δεν ξέρω πόσο χρόνο θα πάρει αυτό το γράμμα να φτάσει στο Τορόντο, αλλά όταν εσείς οι αναγνώστες της Σταρ το διαβάσετε να είστε σίγουροι ότι η ίδια τρομακτική, βάναυση πορεία ενός λαού που ξεριζώθηκε από τον τόπο του θα συνεχίζει να τρεκλίζει στον ατέλειωτο λασπωμένο δρόμο προς τη Μακεδονία».

Σε άλλη του ανταπόκριση στις 14 Νοεμβρίου του 1922 ο Αμερικάνος νεαρός δημοσιογράφος αναφέρει: «Ό,τι και να πει κανείς για το πρόβλημα των προσφύγων στην Ελλάδα δεν πρόκειται να είναι υπερβολή. Ένα φτωχό κράτος με μόλις 4 εκατομμύρια πληθυσμό πρέπει να φροντίσει για άλλο ένα τρίτο των κατοίκων. Και τα σπίτια που άφησαν οι Μουσουλμάνοι που έφυγαν δεν επαρκούν σε τίποτα, χώρια η διαφορά στο επίπεδο κουλτούρας που είχαν συνηθίσει οι Έλληνες στην Κωνσταντινούπολη». Και συνεχίζει: «Βρίσκομαι σε ένα άνετο τρένο, αλλά με τη φρίκη της εκκένωσης της Θράκης, όλα μου φαίνονται απίστευτα. Έστειλα τηλεγράφημα στη «Σταρ» από την Αδριανούπολη. Δεν χρειάζεται να το επαναλάβω. Η εκκένωση συνεχίζεται.... Ψιχάλιζε. 

Στην άκρη του λασπόδρομου έβλεπα την ατέλειωτη πορεία της ανθρωπότητας να κινείται αργά στην Αδριανούπολη και μετά να χωρίζεται σ’ αυτούς που πήγαιναν στη Δυτική Θράκη και τη Μακεδονία. .. Δε μπορούσα να βγάλω από το νου μου τους άμοιρους ανθρώπους που βρίσκονταν στην πομπή γιατί είχα δει τρομερά πράγματα σε μια μόνο μέρα. Η ξενοδόχισσα προσπάθησε να με παρηγορήσει με μια τρομερή τούρκικη παροικία: «Δε φταίει μόνο το τσεκούρι, φταίει και το δέντρο»

Αυτά αποτύπωσε με την πένα του ένας από τους κορυφαίους δημοσιογράφους και συγγραφείς του προηγούμενου αιώνα. Όμως ένα παιχνίδι της μοίρας... ένα σκονισμένο κουτί σε κάποιο κλειστό για χρόνια σεντούκι, αποκάλυψε τη δύναμη της εικόνας...

Το 2008, ο Αρμενικής καταγωγής Ρόμπερτ Νταβιντιάν καθώς έψαχνε τα πράγματα του αγαπημένου του παππού, του Τζώρτζ Μαγκάριαν, ανακάλυψε σε ένα σεντούκι ένα σκονισμένο κλειστό κουτί. Το άνοιξε και μέσα βρήκε ένα φιλμάκι των 35mm που ο παππούς του είχε “τραβήξει” και σκηνοθετήσει το 1922. Στη συνέχεια βρήκε μια παλιά μηχανή προβολής και αφού την έθεσε σε λειτουργία έβαλε να δει τι ακριβώς είχε αποτυπώσει ο παππούς του...

Ο Νταβίντιαν συγκλονίστηκε. Ο παππούς του που γεννήθηκε στο Ικόνιο το 1895 και αργότερα διετέλεσε διευθυντής στην Χριστιανική Οργάνωση Νέων (YMCA) Ικονίου, κατέγραψε σε ένα φιλμάκι 10 λεπτών το δράμα των Ελλήνων προσφύγων. Από την ανέμελη ζωή στη Σμύρνη μέχρι την αθλιότητα των προσφυγικών καταυλισμών στην Αθήνα. Από την υψηλού βιοτικού επιπέδου καθημερινότητα με τις όπερες, με το εμπόριο με τις τράπεζες με τη κεντρική παραλία, τη γεμάτη καταστήματα, πίσω σε μια Ελλάδα που τους αποκαλούσε Τουρκόσπορους...Ποιους; αυτούς που μέσα τους έτρεχε αίμα Ελληνικό. Τους γνήσιους Ίωνες, οι εδώ “ελληνάρες” αποκαλούσαν Τουρκόσπορους και τις Σμυρνιές τις έλεγαν Παστρικιές, επειδή...πλενόντουσαν.

Το βίντεο είναι σπάνιο. Δείτε το δράμα αυτών των ανθρώπων. Δείτε επίσης πως ήταν η Αθήνα το 1922.

Το βίντεο ξεκινάει με την καθημερινότητα στη Σμύρνη με τον γαλλικό δρόμο και τα πολυάριθμα καταστήματα να σφύζουν από ζωή.

Και μετά η καταστροφή, τα καμμένα ερείπια, τα κατεστραμμένα κτίρια, ο ξεριζωμός, το ολοκαύτωμα, οι νεκροί...

Πλάνα από τα πλοία, ο κόσμος ξυπόλητος, τα παιδάκια πεινάνε, οι μητέρες τα σφίγγουν στην αγκαλιά τους. Κλαίνε.

Επόμενο πλάνο: Αθήνα. Δεκάδες παιδιά όρθια περιμένουν ένα πιάτο φαγητό. Ένας χωροφύλακας περνάει μπροστά από την κάμερα. Πλάνο τα ανάκτορα, η σημερινή Βουλή. Ο κόσμος απέξω κατά χιλιάδες περιμένει...

Ένας πρόχειρα στημένος καταυλισμός. Σιδερένιες πόρτες κλειστές. Ο κόσμος θέλει να μπει μέσα. Θέλει να φάει. Στην ουρά για ένα πιάτο φαγητό.

Προσφυγιά...

Επόμενο πλάνο. Δεκάδες παιδάκια μπροστά από ένα πρόχειρα στημένο σχολείο. Πεινάνε. Δεν κάθονται στην ουρά. Δεν τους ενδιαφέρουν εκείνη την ώρα τα γράμματα. Θέλουν απλά να φάνε. Έχασαν μάνες, πατέρες, αδέλφια... Είναι προσφυγόπουλα, είναι ορφανά.

Στήνονται οι πρώτες σκηνές. Ολόλευκες. Το βράδυ ξεπαγιάζουν και την ημέρα σκάνε. Προσπαθούν να βρουν τους ρυθμούς τους. Μια γιαγιά κάνει μπάνιο το εγγονάκι της.

Φαγητό. Νερόβραστη σούπα. Τα παιδιά πεινάνε. Κάτι είναι και η σούπα. Τουλάχιστον δεν θα πεθάνουν από ασιτία. Μέλη της ΧΑΝ μοιράζουν και ένα κομμάτι ψωμί. Τα πλάνα σου μαυρίζουν την ψυχή. Εκατοντάδες παιδάκια, μανούλες, γιαγιάδες σπρώχνουν για λίγο φαγητό.

Το επόμενο πρωινό μοιράζουν γάλα. Δεκάδες μικρά λεπτά χεράκια υψώνουν στον ουρανό τις τσάσκες που κρατάνε για να τους τις γεμίσουν με γάλα.

Το μεσημέρι ψωμί και σούπα. Γευματίζουν μπροστά στις σκηνές τους. “μοιάζει με πικνικ” γράφει ο Μαγκαριάν “αλλά δεν είναι”

Ο θάνατος... το δράμα. Η ΧΑΝ στήνει υπαίθριες ξύλινες κατασκευές και πάνω κολάει καταλόγους με εκατοντάδες ονόματα αγνοουμένων, νεκρών αλλά και ζωντανών. Όλοι τρέχουν με την ελπίδα να διαβάσουν το όνομα κάποιου δικού τους. Όπως ο Νίκος Αναγνωστόπουλος που βρήκε το όνομα της μικρής του κόρης. Είναι ζωντανή σε άλλο καταυλισμό στη Θεσσαλονίκη. Τώρα μπορεί να βάλει κάτι στο στομάχι του να στυλωθεί , να χορτάσει .

Επόμενο πλάνο. Η ΧΑΝ προσπαθεί να κάνει τα παιδάκια να ξεχάσουν τον εφιάλτη. Διοργανώνει χορούς και παιχνίδια. Επόμενο πλάνο άρρωστα παιδάκια περιμένουν για περίθαλψη μπροστά από ένα πρόχειρα στημένο νοσοκομείο.

Επόμενο πλάνο. Μια κυρία κρατά στα χέρια της ένα δίχρονο παιδάκι που βρήκε παρατημένο στα σκαλιά μιας εκκλησίας στη Σμύρνη, όταν οι Τούρκοι έμπαιναν και έσφαζαν.

Αισιοδοξία. Οι πρόσφυγες είναι μια σπάνια ράτσα. Ικανή. Ικανότερη από πολλούς. Δεν τα παρατάνε. Ξεκινάνε μια νέα ζωή από την αρχή. Χτίζουν σπίτια. Τα νέα τους σπίτια. Στα πλάνα πρέπει να είναι η περιοχή του Νέου Κόσμου.

Όσοι δεν είναι σε καταυλισμό όπως η μητέρα στα πλάνα με τα παιδιά της ζουν σε σιδερένια τόλ.

Στην ουρά για ρούχα. Όλοι έφυγαν από τη Σμύρνη με ότι φορούσαν εκείνη τη στιγμή. Η ΧΑΝ μοιράζει ρούχα.

Ρούχα γεμάτα αίματα, βρωμιά, γεμάτα μυρωδιές από τα καμένα της Σμύρνης...

ΔΕΙΤΕ ΤΟ ΒΙΝΤΕΟ

Πηγή ΛΟΓΙΟΣ ΕΡΜΗΣ
http://www.logiosermis.net/2011/04/1922_30.html#.U2QEfaLDVaB 

ΔΕΝ ΕΧΩ ΔΡΟΜΟ ΟΥΤΕ ΓΕΙΤΟΝΙΑ ΝΑ ΠΕΡΠΑΤΗΣΩ ΜΙΑ ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ